De dochter belde en legde mij het één en ander uit, maar echt wijs werd ik niet uit haar verhaal, wel dat haar ouders wanhopig waren omdat ze ALLES al hadden geprobeerd en niets hielp of werkte! Ik vroeg door en het bleek dat Jacco al 5 jaar een dubbele kraag om had!! Jeetje lieve lezers 5 jaar! Ik heb ze aangeraden om toch nog een keer naar Jacco  te laten kijken en verwees hen dit keer door naar Hedwig van der Horst, dit omdat ik ooit een keer hetzelfde verhaal gehoord had, het verhaal over het plukken tot bloedens en bot toe van een kaketoe waarvan we dachten dat het een gedragsprobleem was. Helaas was dit niet het geval en bleek deze kaketoe WingWeb Dermatitis te hebben! ( een soort eczeem wat niet te genezen is)  Ik had er destijds nog nooit van gehoord, maar ik ben ook geen vogelarts! Deze lieve mooie kaketoe hebben die mensen in moeten laten slapen helaas. En ook die waren overal al geweest, maar Hedwig zag binnen een minuut wat deze kaketoe had, daarom vroeg ik de dochter van de baasjes van Jacco naar Hedwig te gaan. Want ook Jacco had zich onder één vleugel tot het bot geplukt en zodra de kappen afgingen, begon hij weer.

Maar deze mensen vonden dat ze genoeg hadden gedaan en waren zo wanhopig en zo vréselijk gek op hun vogel??? Ze wisten het gewoon niet meer…………Ik kreeg foto’s door gemaild waar ik zo vreselijk van schrok!!!!! Die vogel liet me niet meer los en ik moest steeds aan hem denken…….Dan wacht je zo als ik op een telefoontje, maar die kwam maar niet. Dan blijf ik die ernstig verminkte vogel voor me zien en bel en mail zelf! Gek, het was een noodkreet per telefoon en vervolgens moet ik er zelf achteraan. Op mijn mail kreeg ik geen antwoord en heb dus maar gebeld en kreeg weer de dochter des huizes. Na lang over en weer gepraat, kreeg ik te horen dat ze voor Jacco een “Goed” huisje wilden gaan zoeken! Nou ja, slechter dan daar kon hij het niet krijgen was mijn gedachte. Maar wie wil er zo’n vogel? Ik neem geen vogels permanent op, ik heropvoed ze en ze gaan weer terug naar hun baasjes. Jeetje dacht ik, straks staat die ziel op marktplaats………..Nee, dat mocht NIET gebeuren!!

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Klik op meer voor de rest van het verhaal…

Meteen dacht ik aan  Anita! Gelukkig, ik had Anita nog achter de hand voor noodgevallen. Anita heb ik leren kennen een hele tijd geleden via onze gezamenlijke liefde voor gaaien. Ooit had ze mij een keer gebeld om raad.  Anita neemt af en toe de  “Afdankertjes “in huis. Wat een rotwoord , maar het gebeurt. Zo heeft ze heel oude en blinde vogels in haar huis opgenomen en de “Plukkers” neemt ze soms ook liefdevol op, maar wel met de bedoeling dat ze hun verdere leven bij haar blijven! De vogels die bij haar komen zijn vaak al behoorlijk op leeftijd. Om een lang verhaal kort te maken , Anita heeft Jacco in huis genomen en we gingen er vanuit dat Jacco nog heel veel GELUKKIGE jaren bij haar zou mogen doorbrengen, maar dat liep anders helaas. Lees het verhaal van Anita over Jacco!

Anita kan alles nog netjes zeggen en schrijven , maar Ik niet! Ik heb geen goed woord over voor de baasjes van Jacco die hem 5 jaar aan zijn lot overlaten MET KAP!! Ik ben blij dat Ik ze niet meer heb gesproken ……want ik was WOEST!! Hoe kan je in hemelsnaam zeggen dat je van je papegaai houdt, als je hem 5 jaar op 24 jarige leeftijd in zijn kooitje laat zitten? Als je de vogel al hebt van jongs af aan? Hoe kun en durf je als baas naar je vogel te kijken zonder dat je voelt dat je , je eigen vogel in MIJN ogen mishandeld? Hoe kunnen deze mensen zeggen dat Jacco handtam was? Want hij was niet handtam en kwam zijn kooi NIET UIT! Hij beet! Mag ik ff lachen? Snuffel even op internet en zoek mensen die je daarmee kunnen helpen! Ze hebben mij toch ook ( te laat) gevonden?  Hebben de baasjes van Jacco wel beseft dat zo’n vogel letterlijk LIJDT! Dat hij ziek wordt van de jeuk omdat zijn nieuwe pennen doorkomen en hij er niet bij kan met een DUBBELE KAP? Dat hij gevangen zit in die kappen? Niet kan spelen, niet lekker mee onder de douche, lekker mee naar buiten, zijn nek spieren pijn gaan doen etc. etc.?  Jacco heeft het niet gered en is in de armen van Anita overleden…….lees het verhaal van Anita en hoe het ging met Jacco bij haar thuis. Schrik niet van de foto’s die ik erbij plaats. Maar die foto’s zeggen  genoeg en misschien begrijpen jullie dan mijn woede , onmacht frustraties over mensen die zo men hun “ Geliefde “vogel omgaan……

Hermine.

Hier het verhaal van Anita

Leest u aub hier het schokkende verhaal van Jacco wellicht word u hier heel wat
wijzer van,dit verhaal schrijf ik samen met Hermine (papegaaienvrouwtje)

Daar is dit eigenlijk begonnen.

Hermine werd benaderd door mensen die een grijze roodstaart hadden genaamd Jacco van 24 jaar. Deze vogel begon van het een op het andere moment te plukken gericht plukken,onder 1 vleugel. Dit is allemaal 5 jaar geleden begonnen,haar baasjes zijn met haar naar de vogel arts
geweest die constateerde een schimmel infectie hier is Jacco voor behandeld met succes de schimmel was helemaal weg.

Helaas was hier het probleem niet mee opgelost Jacco bleef plukken dus kreeg een kraag waar ze gewoon doorheen plukte,toen werd dit een dubbele kraag. Toen ik Hermine sprak over Jacco (die op zoek was naar een ander baasje) had ik al snel besloten om Jacco in huis te nemen,ik weet dat de cirkel door breken moeilijk is maar zeer zeker niet onmogelijk.

Toen ik hoorde dat Jacco al 5 jaar een dubbele kraag had ben ik erg geschrokken,buitenom dat dit heel erg zwaar is om een vogel zijn nek kon ik het eigenlijk ook niet zo goed begrijpen. Dus ik heb hier uitgebreid met Hermine over gesproken die zelf eigenlijk niet beter wist dan dat Jacco verschillende malen onderzocht is,toch heeft Hermine de vorige baasjes geadviseerd om naar Hedwig van der Horst te gaan.

Ik wist dan ook niet beter dat dit dan ook gebeurd was achteraf was dit niet zo,daarbij was Jacco een kooi vogel niet volledig tam,zat dus vaak in of op haar kooi en at zaad wat ik persoonlijk nooit aan een vogel zal geven die het zo zwaar en moeilijk heeft.

Uit frustratie bleef Jacco plukken,want hoe dan ook ze zullen een plek vinden waar ze bij kunnen in Jacco haar geval was dit haar staart,onderbuik en pootjes .Wat te begrijpen is de vogel word ziek (een schimmel is verschrikkelijk voor een vogel) krijgt ontzettend veel jeuk dus plukt zich onder haar vleugel tot op het bot toe kaal dit is een grote wond en een behoorlijk bloedbad.

Haar vleugel moest gehecht worden maar dat kon niet meer de huid was te dun,dus consequentie een dubbele kap. Ik snap dat iemand hier verschrikkelijk van schrikt het is natuurlijk niet niks,toch is hier wat flink fout gegaan .Niet 1 vogel blijft zelfs in leven met een dubbele
kap 5 jaar lang, dit is te zwaar en verschrikkelijk, de vogel heeft continue een heel zwaar gewicht aan zijn nek,niet tam,weinig afleiding dus terwijl het juist zo erg nodig is om te zorgen, dat je vogel niet in de bekende cirkel komt (plukken zonder rem!!!) dit gebeurde  bij Jacco dus wel, zij kon door haar baasje alleen gepakt worden met een handdoek over haar heen dan op schoot,waar ze vervolgens wel heel lief kon kroelen.

Nu even over de dag dat Jacco bij mij werd gebracht door haar baasje met zijn dochter samen. Ik schrok behoorlijk Jacco was heel erg nerveus,trok met haar nek,klapperde met haar vleugels,had jeuk,liep hier plukkend over de vloer.

Ik heb een tijdje met haar baasje zitten praten,en hoorde dat ze zelfs bij Jacco de laatste tijd s`nachts de stokken uit haar kooi halen ivm het vallen van haar stok. Vallen van een stok is natuurlijk erg en niet nodig maar zonder stok,is zo heel erg voor een vogel zo is ze verplicht om met een gespreid voetje te zitten wat en zeer doet bij een papegaai plus ze worden er erg moe van. Gebeurd zoiets klem zo nodig een stok op de bodem van de kooi zo kunnen ze toch uitrusten maar niet vallen, soms zijn het maar hele kleine aanpassingen om het allemaal wat makkelijker te maken. Nu even terug naar Jacco,ik was haar wat aan het kalmeren en zat met haar op de keuken vloer op dat moment ging haar baasje weg, ze hebben Jacco 24 jaar gehad.

Goed ik ben Jacco gaan douchen om haar te kalmeren, een lange warme douche zeer zeker ook voor haar nek (daar zat eelt op door die kappen) Jacco ontspande en zat rustig op een standaard. Daarna heb ik haar gelijk ingespoten met appelazijn gemengd met water half om half, je zag
Jacco helemaal rustig worden ik heb haar naast me gezet op de bank  lekker tegen haar zitten kletsen tot zover ging alles goed.

Gelukkig heb ik altijd natuur stokken op voorraad aangezien ik stokken voor Jacco wilde maken voor in haar kooi. Achteraf bleek geen kooi? ( hadden ze niet meegenomen wat beloofd was) Ik dacht o nee ik  heb er net 1 uit elkaar gesloopt om daar een standaard van te maken wat nu? dus gelijk maar gemaild ze waren net weer thuis aangekomen en hadden er geen erg in gehad dat Jacco zijn kooi mee moest,nu stel ik dit sowieso op prijs aangezien ze hier aan gewend was. Maar goed nood breekt wetten gelukkig had ik nog een grote honden bench in de berging
staan,2 flinke stokken, bakjes erin klaar.

Jacco heb ik gelijk op pellets gezet regulaire gekleurde geef ik liever niet aan een vogel die plukt,nu was het ook nog afwachten of ze dit snel zou accepteren en dat deed ze! super trots was ik op haar. Ze at heel erg goed,stapte de zelfde dag nog op, zat lekker op schoot, geen kap (een
behoorlijke gok natuurlijk) maar ik vond het genoeg ik had de hoop dit moet en zal lukken er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden.

Ik heb Jacco in de bench gezet omdat ze heel erg moe toonde omdat ze nogal paniekerig was had ik een lichte doek voor over de bench zodat ze wel wat kon zien maar toch volledig rust had. S`morgens werd ik wakker en trof een vrolijke Jacco aan die heel vragend zei hallo?
deurtje open Jacco de keuken laten zien ze wist gelijk wat de papegaaienkast was!!!! daarna lekker eten eigenlijk boven verwachting.

Toen ze klaar was gelijk douchen,ik dacht nat dan blijf jij van je veertjes af hopelijk tegelijkertijd besefte ik dat ik niet eens goed op de bodem van de bench had gekeken ,dus Jacco lekker op een lage standaard op de bank gezet met een stukje appel en? niks geplukt! mega goed van haar natuurlijk. Jacco ontwikkelde zich als een rustige, makkelijke en hele lieve vogel ze trok niet  meer zo met haar kopje,het ging de goede kant uit.

Ik ben best veel bezig geweest met Jacco wat eigenlijk heel gemakkelijk ging, ze draaide lekker mee en werd vertroetelt ze kon je mooi om haar vleugeltje winden. Jacco heeft helemaal niet meer geplukt, kwam tot rust, sliep wel veel,maar knapte (dacht ik dus) heel goed op.

Dag 4:  S`morgens hetzelfde ritueel alleen viel me op dat ze geen honger had,maar goed dat kan .Mijn vader stapte binnen zat net 5 minuten en zei wat heeft die vogel nu? ik voelde gelijk dat rot gevoel vanbinnen keek naar Jacco en dacht nee aub nee laat dit niet waar zijn. Ze zakte door haar pootjes, bleef zo half zitten/liggen en keek heel verdwaast ze reageerde bijna al niet meer op prikkels .Jacco had waarschijnlijk een beroerte
ik heb haar in een handdoek gepakt en ben apart gaan zitten met haar.

Het rare van alles was ,ze lag als een baby in mijn armen heel ontspannen hoewel ik meer de indruk had dat ze zich niet meer kon bewegen ik heb nog met haar kunnen kroelen een kus op haar snavel gegeven,,waar ze heel duidelijk een piep geluidje op liet horen en me blik zocht.

Ik heb haar dus ook echt nog aan kunnen kijken, dat was het Jacco was er niet meer ik  kon het niet geloven. Toen ze door haar pootjes ging zag ik Loret en Ricky weer voor me ook dat ging precies hetzelfde, Loretje is overleden en nu Jacco.Hier kun je niet bij ik was en ben eigenlijk nog steeds lam geslagen je ziet een vogel helemaal opknappen en ze  redt het alsnog niet. Die arme Jacco heeft zich er al zolang doorheen geslagen dat ik zeer zeker overtuigd was dat ik haar kon helpen,mijn hulp was helaas te laat .De Foto`s die ik hierbij zal plaatsen is van het begin tot net voor haar dood.

Tot zover mijn verhaal over Jacco, Hermine zal dit zeker nog aan gaan vullen en verder zullen wij u zoveel mogelijk tips en advies geven wat u kunt doen om dit niet zo te laten eindigen. Jacco heeft wel iets te weeg gebracht want na dit verschrikkelijke geval zal ik mij
zeer zeker op vogels met pluk gedrag gaan richtten.

Groetjes

Anita

Deze groenwang heeft de ernstige en zeer besmettelijke ziekte PDD! Deze ziekte is ongeneeslijk en dus dodelijk! Deze meneer De Graef heeft een gezondheidverklaring ondertekend een gezonde papegaai verkocht te hebben.Deze meneer is niet van plan om de zieke vogel terug te nemen.Hij laat zelfs niets meer van zich horen ondanks aangetekende brieven en telefoontjes.Zo heeft mijn papegaaienvriend en een zieke vogel én de nodige onkosten moeten maken, dus is ernstig gedupeerd! Zie alle advertenties opmarktplaats. Bent u ook gedupeerd door deze meneer De Graef? Neem dan kontakt met mij op!
De kans is heel groot dat alle vogels van deze meneer de Graef besmet zijn met PDD!

Ik had die maand al 2 probleemvogels, dus moesten ze wachten tot november. Geen probleem dus. Oeps…..voor het eerst zag ik er echt tegenop om een probleemvogel in huis te nemen! Ik zag het eerlijk gezegd ook niet zitten omdat ik stiekem een beetje angst voor de aanvallen van Mik had, maar toch zei ik Ja! En Mik werd gebracht, nu in een reiskooitje gelukkig. Gek eigenlijk dat ik de grootste Ara’s zo uit de kooi op laat stappen, een vreselijk bijtende groot uitgevallen Triton kaketoe uit de kooi haal, mijn handen dan letterlijk open liggen ,ik dan geen enkele angst heb en voor zo’n miezerig nog geen pond wegende grijze roodstaart angst heb…….Waarom weet ik ook niet, het was gewoon zo. Misschien ook de angst om te falen bij deze fel bijtende vogel? Mik werd dus gebracht en de hele familie was weer mee, Opa, Oma, de twee kinderen en de baas en het bazinnetje. Hartstikke leuke en gezellige mensen en de dag vloog om zo zaten wij te kakelen. Mik intussen in zijn tijdelijke nieuwe “Heropvoed kooi”gezet, was lekker veilig grinnik. Wederom de familie uitgezwaaid en op hun hart gedrukt dat ik elke dag contact met ze opneem over alle vorderingen MET foto’s natuurlijk, want dat doe ik altijd.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

12►

Klik op ‘meer’ voor het complete verhaal.

Zo was ik alleen met Mik en hij keek me argwanend aan met zijn kraaloogjes. Ik zei, “Mik, de 1^ste dag mag je lekker bijkomen van de reis” Maar morgen………….gaan we aan de slag!

De volgende dag zijn Mik en ik begonnen en gek maar waar…………ik had geen enkele angst! Gelukkig niet, anders zou ik er niet eens aan kunnen of mogen beginnen, wetende hoe slim deze diertjes zijn ,zien en voelen als je angst hebt. Ik had verwachte dat Mik weer hysterische aanvallen zou gaan krijgen, maar dat kreeg hij niet. Hij was eerder heel angstig en onzeker. Nu wist ik al dat Mik jaren en jaren niet uit zijn kooi was geweest, ondanks dat hij als baby bij de familie is gekomen en zelfs nog deels met pap is gevoerd door hen. Zo zie je maar weer dat het niets , maar dan ook niets zegt als je een gaai nog pap hebt gevoerd, het kan op elke leeftijd van de gaai misgaan helaas. ( ik ben een voorstander van een zelfstandig etende vogel voor hij/zij mee mag) Ik heb ook oudere vogels heropgevoed die al meer dan 20 jaar waren en ook daar gaat het heropvoeden heel goed mee! Meestal begint de ellende als de vogel volwassen wordt en niet meer het koddige baby’tje. Dan kan het gebeuren dat zo’n vogel zomaar een keer bijt! Is normaal, het hoort bij het volwassen worden en het grenzen verleggen. De hormonen gaan werken en door die ene beet heeft het vertrouwen van baas of bazinnetje een flinke knauw gekregen waardoor ze de vogel NA de beet anders gaan benaderen en daar begint het fout te gaan! Zo wordt ook de vogel angstig en onrustig door de vaak angstige en andere benadering van hun baasje. Zo komen vogel en baasje in een vicieuze cirkel terecht en dat terwijl het echt niet nodig is als je maar op tijd bij iemand aan de bel trekt en hulp zoekt. Zo voorkom je een hoop narigheid en een eenzame opsluiting van de vogel die soms wel 10 jaar duurt of heeft geduurd!

Mik moest ik dag 1 letterlijk uit de kooi pakken anders had ik nu nog voor de kooi gestaan denk ik. Er staat en stond een behoorlijke kop op Mik! Toch hebben we de 1^ste dag best al vorderingen gemaakt. Zo bleef hij al even keurig op de kooi zitten en als ik langs hem liep of iets van de kooi pakte, viel hij niet meteen meer aan. Hij was denk ik echt overdonderd, je zag hem denken…………hoe haalt zij het in haar hoofd om MIJ zomaar uit de kooi te pakken zonder dat Ik er zin in heb!…..( geintje, maar zo keek hij echt!) Elke dag ging het beter en beter en ik stuurde de vorderingen en foto’s dagelijks door naar het thuisfront, die hun ogen niet konden geloven, hun Mickey stapte op ZONDER te bijten en dat ZO snel? Mik stapte nu zonder morren en zonder bijten op de hand omdat hij het stiekem toch wel heel erg leuk vond allemaal. Het was toch wel spannend en vooral leuk om mee naar de keuken te mogen en mee onder de douche wat hem de 1^ste paar keer een paniek aanval bezorgde. Maar na 2 keer douchen vond Mik het toch wel erg lekker en bleef keurig op de douche stok of standaard zitten en liet het water gewillig over zijn stoffige lijfje lopen. Na het douchen is het tijd om lekker GEK te doen! Eerst lekker uitschudden wat ik met een hoop humor in mijn stem breng, daarna alles wat veilig is even “voelen”in de badkamer en als laatste gekke bekken trekken voor de spiegel wat ze al snel ( bij mij althans) al leuk ervaren. Heeft u een papegaai wel eens echt een gekke bek zien trekken? Laat hem eens aan een stukje watten “proeven”…..doet hij niet hoor want als het watje te dichtbij komt voelt hij al dat dit niet zijn ding is, proeft hij toch…………trekt hij een gekke bek grinnik.

Mik ging mee naar buiten omdat het weer het nog toeliet, mocht mee op de kinderwagen en was de hele dag bij en met mij. Ik heb Mik geleerd om in een nachtkooitje te slapen en daar reageerde hij meteen goed op. Hij wist al snel wanneer het “Bedtijd”was en begon al te gapen als het tijd was! 10 tot 12 uur slaap hebben de vogels wel nodig en zeker als ze zo hard moeten werken in de tijd dat ze bij mij zijn! Hun hele wereld staat ineens op zijn kop en dat moeten ze allemaal even verwerken natuurlijk. Aan het einde van de laatste week kon ik hem overal kriebelen! Iets wat Ik niet verwacht had! Zat hij lekker met mij tv te kijken of schoot, bleek hij over een flinke dosis humor te beschikken, speelde hij met speeltjes uit mijn mond ( ze foto’s) Kon ik hem op zijn rug leggen, hem op de vreemdste en raarste plekken neerzetten zonder dat hij angstig en onzeker werd. Hij had mij volkomen in vertrouwen genomen en ik hem. Hij voelde en wist dat ik hem nooit in gevaar zou brengen en alleen het aller, aller beste voor hem wilde! Dit alles gaat uiteraard niet vanzelf, hier heb je heel erg veel geduld, liefde en doorzettingsvermogen voor nodig! Om dit met zo’n angstige, felle bijter te realiseren moet je de gaai heel veel liefde geven, maar ook doorzetten als het een dag niet zo goed gaat want ook met het heropvoeden heb je goede en slechte dagen! Dat kan omdat de vogel zijn /haar dag niet heeft of je zit zelf niet zo lekker in je velletje, is dit laatste het geval neem ik die dag een stap terug maar doe wel de basis oefeningen. Want ze voelen het als je niet goed in je velletje zit en kunnen daar gebruik en zelfs misbruik van maken! Ook moet je blijven opvoeden en zeker streng doch rechtvaardig blijven! Denk nu niet dat ik er zonder kleerscheuren vanaf ben gekomen hoor! NEE, echt niet! Mik heeft mij de 1^ste dagen flink te pakken gehad en er was bijna geen plekje op mijn handen waar geen wond of pleister zat en ook na een week kon hij af en toe weer zo’n bijt bui hebben, maar wat wil je in zo’n korte tijd? En bijten NERGEER IK NIET! WANT BIJTEN MAG GEWOONWEG NIET BIJ MIJ!  Na 2 weken mocht Mickey weer worden gehaald! Van een angstige bijter die al jaren zijn kooi niet was uitgeweest was hij veranderd in een lieve vogel! Maar nu nog bij zijn baasjes, want die moeten verder met Mik en zullen zich aan alle door mij opgestelde regels en huiswerk moeten gaan houden! Doen ze dit niet zou al mijn werk voor niets zijn geweest en zal de vogel meteen weer vervallen in zijn oude bijt gedrag!

Mickey wordt opgehaald en de hele familie was weer mee, erg gezellig want je krijgt toch een band met die mensen. Ik zie nog zo hun gezichten en vooral die van de 2 kinderen dat Mik gewoon op hun zat te wachten op de trainingstandaard! Ik vroeg hun even niet naar hem te kijken maar even rustig te gaan zitten. Daarna vroeg ik aan het bazinnetje die zo vreselijk bang was geworden van Mickey om hem op te laten stappen. Voor veel mensen is het opstappen in het begin erg moeilijk, dus doe ik het voor en help ze daarbij. Ze twijfelde, maar ik zei dat het ok was en ze liet hem opstappen. Dan krijg ik een brok in mijn keel…………want je ziet de trots van het bazinnetje in haar ogen! Je ziet het onthutste koppie van Mickey die heel even achter de oren moest krabben……….want dit was bazinnetje! En daar zat hij bij op de hand, na zoveel jaar! Daarna opstappen bij de baas en zelfs bij de kids! ( met pauzes, want anders wordt het voor de vogel teveel van het goede en zal hij er genoeg van krijgen en dit uiten door eventueel te bijten) Zo zijn we een paar uurtjes samen aan het oefenen gegaan en alles ging prima! Met heel veel info van mij, de info die ze al per mail hadden gekregen en nog de toegezonden 4 A4tjes huiswerk ging de hele familie weer naar huis en weer zwaaide in ze uit. Wel moesten ze mij zo nodig dagelijks op de hoogte houden, per mail of telefoon! Als het goed gaat, maar ook als het fout gaat, liever 10 keer teveel en te vaak  dan 1 keer tekort! Als ze wegrijden loop ik weer naar binnen en hoop dat deze fijne familie nog heel veel leuke jaren met Mickey mogen beleven en dat alles zo blijft gaan zoals ik wil dat het zal gaan…………maar dit is altijd afwachten of ze zich aan de regels en huiswerk blijven houden! Gelukkig bleef het met Mickey op een paar probleempjes na heel, heel goed gaan! En nog gaat het prima!

Hermine

Papegaaienvrouwtje uit Schagen.

Na gezellig koffie te hebben gedronken naderde het afscheid voor ruim twee weken. Met veel ach en wee werd er afscheid genomen van hun lievelingetjes. Nog een laatste doei, doei en nog wat aandachtspunten voor mij reed de familie weg. Eigenlijk zoals het altijd gaat, dus voor mij normaal. Ik had al een paar vakantie vogels, dus de twee Grijsjes vonden het meteen onwijs gezellig bij het papegaaienvrouwtje. Ik vraag altijd om zelf voer mee te nemen en wat lievelingspeelgoed zodat de vogels altijd iets vertrouwds bij zich hebben. Maar eigenlijk voelen ze zich allemaal vaak  dezelfde dag al thuis en anders de volgende dag. Omdat de meeste mensen die bij mij komen ver moeten rijden laat ik de vogels de 1^ste dag lekker met rust.  Maar wat ze wel allemaal mogen is ‘avonds in de kamer zitten en krijgen ze even lekker de aandacht die ze nodig hebben. Overdag  staan de vogels in grote kooien in de serre en bij mooi weer lekker buiten.

De dag dat de twee Grijsjes werden gebracht, ben ik later nog schoon gaan maken in de serre wat elke dag gebeurt. Ik rijd de kooien dan aan de kant om er goed bij te kunnen en omdat de vakantie vogels altijd super handtam zijn denk ik nooit aan bijten of dat ik gebeten zou kunnen worden. Dat zijn de probleemvogels die ik heropvoed en die de hele dag bij mij zijn. Zo draaide ik de kooi van Mik om en schrok me een ongeluk! Hij viel me door de tralies aan, keek woest naar me en ik zag aan zijn koppie zoiets van “Kom maar op jij !” Zijn gemene oogjes priemden zich in de mijne en ik dacht pffff, lekker ding is dat! En moet die straks gezellig in de kamer zitten…….nou dat weet ik nog niet hoor, eerst maar eens even de kat uit de boom kijken. Eigenlijk ben ik nooit bang, maar Mik overviel me met zijn aanval. Die arme oude Ricky die alleen op zaad leefde was zo lief! Maar was voor zover ik het kon inschatten zeker niet gelukkig! Ik had medelijden met het arme, kale vogeltje die alles goed vond. Het werd tijd om alle gaaitjes naar binnen te halen en samen met hun lekker even tv kijken ( grinnik) enne..om de beurt op schoot en knuffelen. Ja, ik weet dat het geen knuffeldieren zijn , maar ik doe het lekker toch! Ze krijgen er niets van en ervaren het stuk voor stuk als prettig, dus trek ik me niets aan van wat er wel en niet mag met onze gevederde vriendjes, ik knuffel dus wel! Uiteindelijk is het sowieso al niet normaal om een papegaai als huisdier te houden , maar we hebben ze nu eenmaal en ook ik zie ze liever vliegen in de natuur waar ze thuishoren. Maar onze vogels zouden het niet meer redden in hun natuurlijke omgeving , ze worden hier gekweekt . Conclusie,alles wat wij met onze vogels doen is niet natuurlijk of normaal! Maar,……………….de papegaai beschikt over een eigenschap die zo bijzonder is! Die eigenschap is dat ze zich zo snel leren aanpassen, daar kunnen wij mensen nog veel van leren! Ik dwaal af! Het verhaal gaat over Mickey! Ik haal alle vogels stuk voor stuk binnen en zet ze op hun standaard. Als laatste ga ik naar Mickey, maar Mik wil niet! Bijt en schreeuwt. Wordt hysterisch! Aha, dacht ik meteen, deze vogel is doods en doodsbang! Hij is banger voor mij, dus de mens, dan ik van hem! En eigenlijk is dat altijd zo, ook met de probleemvogels die ik hier in huis heropvoed, ANGST! Maar wat dan? Moet ik mijn handen aan flarden laten bijten voor een vakantievogel? Ik had geen opdracht gekregen  om hem te heropvoeden, want dat doe ik niet voor niets omdat dat een dagtaak is voor mij en ik hem dan de hele dag bij mij heb! Nee, hier had ik geen zin in, Mik moest maar gewoon in de kooi blijven en dat was ook geen straf voor hem gelukkig, want hij wist niet beter! Hij was al jaren en jaren niet meer uit de kooi geweest! Ik had het er wel moeilijk mee!  Zo bleef Mik aanvallen en ik kon ook de kooi niet openzetten, omdat hij niet gekortwiekt was.( geen opdracht voor gekregen)  Mickey vermaakte zich desondanks goed gelukkig. Lastig was hij zeker niet, geen schreeuwer of vervelend op een andere manier. Hij keek zijn oogjes uit als ik met de andere vogels bezig was, prentte alles in wat hij zag. Op dat soort momenten vraag ik me vaak af wat er in hemelsnaam is gebeurd met zo’n vogel, die als baby al bij zijn baasjes in huis is gekomen…..Maar als er een vogel gebracht wordt omdat de baasjes met vakantie gaan, heb je vooraf niet van die diepgaande gesprekken en het feit dat deze mensen er een lange rit voor over hebben om hun vogel bij mij te brengen zegt wel iets over hun gevoel naar de vogel toe! Want hoe vaak wordt de gaai niet alleen gelaten en geeft buurman hem/haar elke dag een bakje zaadjes? Geloof me, dat gebeurt heel vaak. ( helaas) Want buurman of buurvrouw durft echt de gaai niet uit de kooi te halen, dus zit zo’n zieltje lekker 3 weken in zijn vaak te kleine kooitje weg te kwijnen. En dan wordt mij nog gevraagd hoe zo’n vogel problemen kan krijgen, hij krijgt toch zijn voer! Als ik daarop moet gaan antwoorden kan ik dat niet zonder mijn gal te spuwen naar dat soort baasjes! Ik ben nu eenmaal niet in de wieg gelegd om actrice te zijn, dus toneelspelen ligt mij niet, sterker nog, ik wil het ook niet. Ik zeg wat ik zeggen moet en jammer dan als het niet prettig overkomt! Eigen schuld dikke bult! Met Mik praatte ik veel en Ricky mocht lekker mee naar buiten alhoewel die het buiten zijn ook niet echt als prettige kon ervaren, maar hij kreeg wel lekkere frisse lucht en mocht lekker onder de douche, terwijl ik Mik maar met de plantenspuit nat maakte. Zo vlogen de weken om en werden Ricky en Mickey weer opgehaald en hoorde ik de fantastische vakantie verhalen aan. Ik vertelde hun hoe het hun vogels was vergaan in die weken. Ja, werd er gezegd, Mickey is geen lekkere hoor, hij kan praten als brugman, maar verder kunnen we niets meer met hem. Ik vroeg hoe dat zo gekomen was en kreeg een aantal dingen te horen waarvan ze dachten dat daar het probleem vandaan zou kunnen komen. Omdat ze hadden gezien hoe ik hier met alle vogels om ga, vroegen ze op het laatste moment of ik Mickey wilde kortwieken omdat ze dan de kooi open konden zetten en Mickey veilig mee naar buiten kon in of op zijn kooi. Dus ik heb Mickey gekortwiekt, waarbij beide families vol ontzag meekeken onder het roepen van “Durf je dat zomaar? “ Meteen na het kortwieken wist Mickey dat hij niet meer kon vluchten en wegvliegen. Heel apart dat papegaaien dat meteen weten en geen enkele poging meer doen om te vliegen!  In het geval van Mickey was het kortwieken DE oplossing. Het vreemde gebeurde…..kortwieken vinden de meeste gaaien niet fijn, ondanks dat ze er niets van voelen…. Mickey stapte uit onmacht en toch een beetje angst op mijn hand ZONDER TE BIJTEN! Hij zocht troost bij mij. Maar het afscheid naderde en zo gingen de Grijsjes weer in hun soort duiventil en ik zwaaide ze uit!

Dan na een paar weken komt het telefoontje van het bazinnetje van Mickey! Lees het vervolg volgende keer! Dus : Deel 2!

Hermine

Papegaaienvrouwtje uit Schagen.

Hermine

Hermine

Hermine

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Hermine.