Ingezonden verhaal

Hoi hermine.

Hier het beloofde verhaaltje. Ik hoop dat je er iets mee kan. Denk wel dat je het zelf nog even in verhaalverband moet zetten want ik spring meestal van de hak op de tak(wahhh).
In 2000 kochten wij Coco. Ron wou zo graag een papegaai want ze hadden er thuis ook altijd eentje gehad. Ze hadden vroeger een grijze roodstaart maar die wou ik niet want vind die niet zo mooi(beetje akelig)
Wij zijn toen naar de dierenzaak in Vlodrop gegaan omdat we wisten dat de eigenaar erg goed met papegaaien was.
Nou daar kochten we Coco. Hij was niet geringd maar de eigenaar dacht dat hij rond de 3 maanden was.
Ik was op slag verliefd en we kochten hem/haar. Mooie kooi erbij etc etc.
We wisten niet of het een mannetje of vrouwtje was maar dat maakte ons niet uit.
Het ging goed met Coco bij ons. Ik kon er veel mee bezig zijn want toen we hem kochten had ik 6 gekneusde ribben en kon dus niet werken.
Het was een schatje maar we vroegen ons af waarom Coco eigenlijk nooit naar ons toe kwam en altijd op de kooi wou blijven.
We waren nog onervaren en geloofde eigenlijk alles wat men ons vertelde. Nu zou dit wel anders zijn.
Coco groeide op tot een echte charmeur. Veel praten,zingen en fluiten.
We hadden geaccepteerd dat Coco niet bij ons wou komen.
In 2006 hebben we geslachtsbepaling laten doen en onze Coco bleek een man.

Elk jaar als we op vakantie gingen mocht Coco ook op vakantie. dat ging altijd goed tot afgelopen vakantie.
Coco bleek heel veel geschreeuwd te hebben waar hij was en vanaf dat hij terug was konden we geen land meer met hem bezeilen.
Het werd zelfs zo erg dat als ik hem ’s morgens ging voeren hij me gewoon aanviel.
ook met de kooi verschonen viel hij me aan.
Ik was echt doodsbang voor hem en durfde niks meer met hem.

Tot ik een tip kreeg van een goede kennis dat ik eens contact moest opnemen met het papegaaienvrouwtje Hermine.
Eerst durfde ik dat niet ik dacht ik ken haar toch niet maar toen toch de stoute schoenen aangetrokken en haar een privé bericht gestuurd via facebook.

Wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. We hebben eerst telefonisch contact gehad en ze gaf me super veel tips.
na dit ca 14 dagen te hebben geprobeerd was voor mij de maat vol. het lukte gewoon niet Coco bleef mij aanvallen.
Hermine had al aangegeven dat als de tips allemaal niet lukte er nog 1 optie open was. En dat was Coco 14 dagen naar haar brengen.

Ik heb haar dus gebeld om te zeggen dat we coco graag naar haar wilde brengen om heropgevoed te worden.
Hermine vroeg wel of we Coco wilde laten testen op ziektes. Dit hebben we gedaan en toen de uitslag binnen was en alles goed bleek te zijn hebben we een afspraak gemaakt om Coco te brengen.

Het deed me erg pijn om mijn schat 2 weken te moeten missen maar ik wist ook dat er geen andere oplossing was.
Ik mocht niet bang zijn voor mijn eigen papegaai.

Op zaterdag zijn we naar Schagen gereden om Coco te brengen.Wat was het geweldig om bij Hermine te zijn. Ze was zo hartverwarmend en een echte schat.
Na een tijdje hebben we afscheid genomen van Coco en zijn we naar huis gegaan.

Elke dag hadden Hermine en ik contact en het leek goed te gaan. Tot Hermine mij belde op maandagavond.
Het ging niet goed met Coco. Hij at niet meer en hij zat steeds heel erg te schudden met zijn kop en het was net alsof er iets in zijn keel zat.

Hermine en Ik waren superbezorgd jeetje wat was dat nu?
Hermine heeft video’s op fb gezet om te kijken of er iemand het gedrag herkende.
Velen reageerde met : het is baltsgedrag dat dacht ik zelf ook maar dat was het dus niet.

We dachten heimwee en na weer contact te hebben gehad met Hermine besloten we dat ik Coco woensdag weer zou gaan ophalen .Coco was op die paar dagen ook al erg vermagerd.

Toen ik bij Hermine aankwam zag ik Coco en wat was ik blij om de schat weer te zien. Maar ik durfde niet naar hem toe te gaan om hem te pakken want zoals jullie weten was ik nog steeds doodsbang voor hem.

Hermine zei kom we drinken eerst ff een bakkie koffie. Zo gezegd zo gedaan. Hermine haalde op een gegeven moment Coco naar buiten en zette hem op de trainings standaard.

Op een geven moment dacht ik wat zij kan moet ik toch ook kunnen en ik vroeg haar om me voor te doen hoe ik Coco moest laten opstappen.
Hoe het kwam weet ik niet maar het was de rust van Hermine die me liet denken ik laat me toch niet bijten door mijn eigen gaai.
Toen ben ik naar hem toe gegaan met Hermine en heb hem laten opstappen.
Ongelooflijk maar mijn angst was weg.
Ben toen zelfs met Coco en hermine een stuk gaan wandelen in de straat.
Tot op de dag van vandaag snap ik nog steeds niet hoe die knop is omgegaan bij mij.

Ik heb toen na enkele uren en veel tips te hebben gekregen afscheid genomen van Hermine.

Toen we thuis kwamen en ik Coco in de kooi zette begon hij meteen te eten. Ik blij meteen Hermine laten weten.
Dus we dachten echt dat het heimwee was. Helaas de vreugde was van korte duur.
De dag erna begon Coco hier ook zo raar te doen en at hij ook niet meer.
Ik heb meteen de vogelarts in Geldrop gebeld en we konden de dag erna terecht voor een onderzoek.
Een filmpje laten zien en de va dacht dat er iets vast zat in Coco’s keel.
Hij heeft hem onderzocht maar kon niks voelen.
Toen röntgen foto’s gemaakt maar ook daar was niks op te zien. We hadden ontlasting mee genomen maar ook die was in orde.
De va vertelde dat de maag van Coco helemaal van streek was en we kregen antibiotica en een maagdrankje mee.
Dit moesten we 2x per dag geven en op maandag terug bellen.
Ik heb bij thuiskomst meteen Hermine gebeld om het te vertellen.
Ze had eens nagedacht en vertelde dat ze dacht dat het aan ons voer lag.
Ik heb meteen ander voer besteld en toen dit er na 2 dagen was het oude voer weg gegooid.
Het ging steeds beter met Coco en na telefonisch contact met de va op maandag mochten we stoppen met het maagdrankje maar alleen nog de antibiotica kuur af maken.
Alles is goed gekomen en Coco eet als nooit tevoren.

Wat ben ik blij dat Hermine dit zo snel heeft ontdekt dat Coco niet goed in zijn vel zat.
Ik heb Coco een week met rust gelaten tot hij weer opgeknapt was en ben toen begonnen met trainen.
Alle tips die gekregen had van Hermine had ik bij thuiskomst op geschreven.

Het trainen heeft me letterlijk bloed/zweet en tranen gekost. Jezus wat beet die Coco mij. Op aanraden van Hermine heb ik van rubber handschoenen kokertjes met pleisters gemaakt zodat ik niet meer zou voelen als Coco mij beet.
Elke dag trainde ik met Coco en na een paar dagen stapte Coco eindelijk na 13 jaar op zonder te bijten.

Na weken van trainen kan ik steeds meer met Coco. Hij stapt op uit de kooi, ga wandelen met hem, neem hem mee onder de douche.

Ik ben er nog lang niet moet elke dag oefenen met hem maar het gaat steeds beter en dat allemaal dank zij het papegaaienvrouwtje Hermine.

Hermine heel veel dank zonder jou had ik het allemaal niet gered.
Liefs Bianca

 

 

 

5 reacties op “Ingezonden verhaal

  1. Hoi Hermine,
    Super het verhaal erop. Foto’s al gestuurd naar jou.
    xxxx Dikke knuf van ons

  2. Hoi Lieverd,
    Wat leuk de foto’s erbij. Echt leuk.
    Xxx van ons en dikke knuf van Coco.

  3. Wij hebben sinds 1 week een kaketoe, grote geel kuif. Hij was van mijn vader, en heeft al die jaren in een te kleine kooi gezeten. Wij hebben meteen een grote kooi gekocht. Als hij krijst duw ik de kooi consequent de keuken in. Verder willen we het dier alle aandacht en liefde geven. Ook speelgoed kende hij niet, maar hij begint al te begrijpen dat hij het mag slopen. Waar hij voorzichtig mee is begonnen. Fijn! Hij hoort weer een happy kaketoe te zijn! Jammer genoeg is hij vandaag al 3 keer bezig geweest, mij aan te vallen. Of dit is om zijn kooi te verdedigen, of werkelijk probeert mij te gaan bijten, weet ik niet. Want wij willen hem toch ook los laten, en er straks mee douchen. Wij lezen veel over kaketoes, want wij weten er niets van. Je verhaaltje hier boven, geeft mij wel weer moed.

    Bedankt!

    Groetjes Mieke

  4. Het gaat steeds beter met Jacco…..we wennen aan elkaar…… Het krijsen lijkt ook minder te worden….wel zo aangenaam voor onze oren……. Zoals iedereen zegt: geduld……. dat valt niet altijd mee….. Jacco zit onderwijl bij mijn man op zijn schouder…..gaat zelfs al kleine stukjes mee naar buiten…. Loopt dagelijks even over de vloer….. Daarna op en rondom zijn kooi….. Of op stoel naast kooi…. Hij weet heel goed wat nee betekent….dan wil hij hangend aan kooi naar de vloer, en zeggen we “nee” ,dan klautert meneer weer omhoog…. Hij plukt niet meer, eet goed….ziet er beter uit….. Alleen het aanvallen naar mij blijft…. Hij heeft het echt niet op vrouwen…. En ja ik ben ook bang voor beten, weet dat jullie zeggen: en dat weet hij! We gaan van de week zijn bloed laten testen, en als hij niet ziek is…..neemt je vrouwelijke collega ook even het stokje over…. In de hoop hem wat bij te leren, en in de hoop dat hij aan vrouwen ook kan wennen……
    Jacco is dol op mijn man en ik ben al blij dat mijn man er alles mee kan….

    Jullie doen harstikke goed werk…..
    Bedankt…….

    Groetjes Mieke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *