Grijze Roodstaart. Het verhaal van Yugo geschreven door zijn bazinnetje Debby.

Yugo is een 22 jarige grijze roodstaart die al vanaf babygaai bij ons in de familie is, vroeger wel lief geweest, maar door de jaren heen een “valse “ vogel geworden… Hij is zoo snel en joeg iedereen de stuipen op t lijf! Eten geven of de kooi verschonen was een hele uitdaging!! Zelfs zijn baasje (mijn pa)kon na een aantal jaar goede vriendjes zijn ook niets meer met m, ze hebben een kleine worsteling gehad en vanaf toen mocht Yugo ook niet meer uit de kooi!:) … Dan ineens mag  die knapperd bij mij komen wonen…

Daar keek ik erg naar uit, had immers altijd een papegaai gewild !Ik kon Yugo al jaren, maar nooit een echte band opgebouwd toen ik thuis woonde. Ik had goede hoop dat t goed zou komen als ie eenmaal bij mij woonde,  ben wat vaker thuis dan mijn vader en t leeft hier wat meer in huis:) Was dus helemaal in mijn nopjes toen ik Yugo mocht hebben van mijn vader!!  22 september 2012 was het zover!! Yugo met kooi en al verhuisdJ

Zo had ik dat even onderschat!! Yugo was niet blij. Verre van zelfs ,en de goede hoop verdween al snel. Doordat ik weet hoeveel schade die aan kon richten wist ik me geen raad, geen idee hoe ik zn vertrouwen kon winnen, of zn kooi moest verschonen!! Eten geven was een hele klus kortom ik had t zwaar onderschat een papegaai in huis… Ik keek al uit na de komende jaren die we samen zouden gaan doorbrengen:)  Dat ik Yugo weg zou doen, kwam niet in me op, maar er moest iets veranderen!!Het is een prachtige vogel en kan ontzettend lkkr kletsen en doen, maar iedereen moest uit de buurt blijven! Ook ik , terwijl ik ander plannen had!!

Op een avond was ik aan t internetten en vond ik T’papegaaienvrouwtje

En toen veranderde alles!! Gedragstherapie voor vogels?????

Ik heb meteen gebeld, en meteen was dus op zondagavond!

Debby-het-bazinnetje-van-Yugo-komt-hem-weer-ophalen.

Afbeelding 1 van 17

En hoewel er geen spreekuur was ,heeft ze mijn hele verhaal aangehoord! Was zeer wanhopig op zoek naar hulp.

Ook al kreeg ik wat commentaar in mijn omgeving en werd ik uitgelachen, want je deed een vogel niet op therapie vond ik toch dat ik t moest proberen, niet geschoten is altijd mis!! Het was vlak voor kerst was en hoewel Hermine erg druk was, heeft ze toen toch gelukkig besloten dat Yugo en ik op gedragstherapie mochten komen!  Na een complete keuring en schoonheidsbehandeling bij een vogelarts gingen we op naar Schagen!! Yugo kreeg intensieve therapie en moest dus blijven slapen en  ik mocht naar huis met huiswerk,  dat er iets bijzonders aan de hand is daar in Schagen was  voor mij meteen al duidelijk toen mijn “pikkie” vanuit de kattemand zo op Hermine haar arm stapte zonder te bijten!! Ook al was ie overdonderd door de reis en de vreemde omgeving, Yugo zag altijd een kans en reden om te bijten. Nu dus niet!

3 Hele weken was ie weg, ik werd continu op de hoogte gehouden door Hermine met mailtjes whats’apps en foto’s  en ik mocht altijd bellen als ik m miste of wou weten hoe t ging! Zo fijn…

Zo wist ik dat ie al na een paar dagen t bijten min of meer had  opgegeven en de therapie sloeg aan, godzijdank!!  Na 3 weken werd ik gebeld dat ik m kon komen halen, wat spannend!!!Eenmaal bij Hermine thuis heb ik Yugo toen voor t eerst aangeraakt, ik moest hem op laten stappen, oeii! angst moest ik thuislaten , maar was niet helemaal geluktJ   en toen waren we samen thuis. Ik moest direct doorgaan met de training en m dus uit zn kooi halen de volgende dag, dat was immers wat ik wou. Nu wist ik dat ie t kon en ik wist wat ik moest doen, dacht ikJ  Als je bang bent om gebeten te worden is  dichtbij komen of hem gwn oplaten stappen een hele belevenis. Maar ik heb een missie, dikke vriendjes worden met mijn gaai, dus ik ging ervoor. 1hele minuut was ik harstikke moedig en de kooi ging open en mn hand erin! Yugo hing er meteen inJ Hoewel ik niet direct terugtrok en dus niet gewond was, zonk de moed in mn schoenen en begon ik toch echt te denken dat ik t niet aankon allemaal…Hermine had me op t hart gedrukt dat ik haar altijd kon bellen en dat deed ik! In paniekJ Ik had een peptalk nodig!! Ik mocht niet toegeven aan mijn angst, en dus terug naar de kooi en m eruitpakken , anders was alles voor niets geweestJ zo gezegd zo gedaan, wat een overwinning! Haha na heel wat lospeuteren van zn pootjes en knikkende knieen  had ik mJ de eerste paar dagen was ie me continu aan t uitproberen en tegenstribbelen en in me vingers bijten of onderin de kooi gaan zittenJ de slimmerik! Maar ik kon nu niet opgeven dus weer de kooi inJ  elke dag ging t beter J .

Yugo is nu 4 weken thuis en iedere dag uit de kooi zodra ik thuis kom!! Het  lijkt wel of ik een andere vogel terug heb gekregen, van eerst niet uit de kooi willen, wil ie nu graag eruitJ  Hij stapt nu op zonder te bijten en dat is zoo gaaf! Ik heb veel  meer gekregen dan ik had verwacht!! De kooi verschonen doe ik wanneer ie op zn standaard zit, alle problemen die ik had zijn weg!  Aaien is ie nog niet zo van, maar dat komt vanzelf, we moeten nog wat meer bindenJ we hebben t de tijd! hij zit elke avond lekker naast me en we snacken en kletsen wat af samen! Hij jaagt de kat al van de bankJ en speelt al zelfs  weer wat met papier of speeltjes hij kletst de oren van me kop vooral in de ochtendJIk kan m onder de douche zetten en door t huis wandelen. Als ik iets vraag of doe wat ie niet kent wil ie nog wel knijpen in me vinger, maar ik heb nog geen pleister gebruikt!! Nooit terugtrekken en gwn zeggen dat t niet mag!en hij begrijpt t ook nogJ geen geschreeuw nodig, wat fijn! Kan niet wachten tot ik m mee naar buiten kan nemen. Zn angst is echt zoveel minder geworden en de mijne ook!! en met de dag groeit t vertrouwen tussen ons . Hermine heeft m ook nog op t pelletvoer gekregen, en zaadjes zijn nu een avondsnackje geworden! Hij is flink wat aangekomen nu die stressvrij is, wel 40gram!!

Lieve Hermine,  Yugo en ik bedanken je voor al je goede zorgen en advies !Ik kon en kan je nog steeds altijd bellen als er is! Wat fijn!! Wat jij doet voor beetjes  is zo bijzonder en ik kan je niet genoeg bedanken!! We houden je op de hoogte !

Een hele dikke kus van mij en een pootje van Yugo:P

Één reactie op “Grijze Roodstaart. Het verhaal van Yugo geschreven door zijn bazinnetje Debby.

  1. Wat een mooi verhaal.
    En zo fijn dat hij niet meer bijt. Heel veel geluk samen.
    Zappa mijn grijze van 7 jaar heeft ook die bijtmomenten.
    Het is een wilde en krijg het er niet uit. Ook al samen gedrag therapie gehad.
    En ook al contact gehad met Hermine. Het gaat wel beter. Maar soms opeens hak.
    Gelukkig is het bij jou wel gelukt.

    Groet Lucia en Zappa

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *