Edelpapegaai Twinkel. Mijn ervaringen met haar.

Zoals jullie kunnen lezen in het verhaal van Anneke hieronder is Twinkel de Edelpop een vogel die ik niet heb kunnen helpen helaas. Anneke belde mij op een avond en vertelde het hele verhaal van de nog zo jonge Twinkel, toen een maand of 7/8. Ik vond het maar raar en vreemd dat een Edel baby dit soort gedrag vertoonde.Maar al snel gaf Anneke toe dat ze het letterlijk in haar broek deed van angst voor Twinkel. Angst die een keer is ontstaan toen ze in een dierwinkel was waar een kaketoe zat. Er stond met grote letters “Niet aanhalen”…….maar omdat Anneke gewend was om met Kaketoes om te gaan negeerde ze het en aaide de kaketoe, tot haar of zijn parner erbij kwam en Anneke keihard werd gebeten…

kiekeboe-twinkel

Afbeelding 1 van 5

Anneke was echter GEK op papegaaien en het was haar wens om een papegaai aan te schaffen.Haar gezin en partner stonden er volledig achter en hun oog was gevallen op een Edel papegaai en dat werd dus Twinkel. In het begin kon Anneke haar aanhalen,maar dat veranderde heel snel. Door de angst van Anneke was de rest van de familie ook als de dood voor Twinkel en zo begon het aanvallen van Twinkel uit het niets.Twinkel vloog vooral Anneke letterlijk naar de strot!Ze moest met een boog om de GROTE kooi heen lopen als de rooie rakker erop zat.Haar partner Hille had sowieso in het begin niet veel met vogels dus die maakte zich er niet zo druk om. Wel was hij bezorgt over Anneke die er veel verdriet van had dat het zomaar zo vreselijk mis ging met Twinkel. Voor de kinderen was het een behoorlijke domper, ze hadden zich verheugd op een papegaai en nu konden en durfden ze niets met Twinkel.
Dus op een dag belde Anneke mij en vertelde het hele verhaal. Ik dacht meteen , O, WEER zo één…..angst. Angst voor je eigen vogel maakt je vogel onzeker en de vogel heeft net zoveel angst voor ons als baasjes als de baasjes voor de vogel. Is een wisselwerking. Omdat Anneke het allerbeste voor Twinkel wilde kwam Twinkel bij mij.Na een paar dagen wist Twinkel hier waar ze aan toe was en het bijten ging geleidelijk beter en zelfs over.Omdat ik mij alleen bezig hield met de basis oefeningen en het afleren van het felle bijten van Twinkel, was ik niet echt bezig met het alleen maar observeren van de vogel, wat ik ook regelmatig doe, maar veel met Twinkel bezig en oefeningen doen.

Twinkel sliep bij mij in een nachtkooitje zodat ze voldoende slaap kreeg. Wat me wel opviel in die twee weken dat ze hier was, als ik haar s’morgens uit haar nachtkooitje haalde, ze uit het niets aanviel en keihard beet.Soms niet, maar vaak wel. Ik maakte me daar geen zorgen om omdat ze bij Anneke toch niet in een nachtkooitje slaapt. Soms beet ze ook ineens hard zonder dat daar en voor mij duidelijke reden voor was, het leek of er even knop omging in haar koppie. Maar ik was tevreden en Twinkel werd opgehaald. Toen ik het gezicht van Anneke zag toen ze allen binnenstapten….zag ik meteen weer angst.Toch hebben we samen oefeningen gedaan en ook bij Anneke ging het goed.Zelfs bij Hille deed twinkel het keurig.Jullie kunnen hieronder lezen wat er gebeurde nadat ze met Twinkel thuis waren.Voor mij ook een domper, maar ik begreep het niet. Anneke was werkelijk doods en doods bang helaas en mijn pogingen om die angst weg te nemen waren niet gelukt. Nu was het Hille die alles met Twinkel kon doen en dat terwijl hij nooit iets met haar kon doen. Ik had medelijden met Anneke en de kinderen en kwam met het voorstel om papegaaienruil te doen, iets wat ik nog nooit gedaan had! Ik dacht als Anneke en de kinderen leren en voelen hoe het is om met een lieve, handtamme, nooit bijtende gaai om te gaan, gaat het misschien met Twinkel thuis ook beter en zo hebben ze mijn Bo meegenomen en ik had Twinkel weer voor een week, maar nu ter observatie! En toen viel het muntje!

Omdat ik Twinkel bijna alleen maar observeerde en natuurlijk ook met haar bezig was, ontdekte ik al snel dat er IETS met twinkel was, ik kon er de vinger nog niet opleggen, maar normaal was het zeker niet.Twinkel kon héél lang zomaar naar niets turen….was vaak afwezig en zelfs regelmatig apatisch! Aaien was en is niet haar ding zoals vele Edels daar niet van houden, maar haar gedrag was ronduit vreemd te noemen en zeker als je bedenkt dat Anneke haar 1ste baasje was en Twinkel nog maar een maand of 8!Twinkel kwam bij een zeer goede kweker vandaan dus dat was het ook niet.Ze kon vaak zomaar uitvallen, OOK naar MIJ! Zonder enige reden voor zover ik dacht. De ene keer stapte ze keurig op en kon ik alles met haar doen, even later zag ik een heel andere Twinkel die meer leek op een roofvogel dan op een Edel pop. Ook mij heeft ze heel wat flinke beten bezorgd en dat waren ook flinke beten. Ze leek af en toe wel een pittbul! Beet ze dan hield ze ook vast. En dan ging het weer een tijdje goed. Ik wist nooit wat ik aan haar had en zou het ook nooit weten. Ik wist één ding zeker, Twinkel had ze niet allemaal op een rijtje, dat heb je bij mensen, maar ook bij dieren! Ik dacht en denk dat Twinkel een vorm van autisme heeft en daardoor zo in haar eigen wereldje kan zijn, vaak niets kan velen en vooral onvoorspelbaar en onbetrouwbaar is! Anneke en de rest van de familie zou het ermee moeten doen, het was en is niet anders.

Toen ze Bo terug kwamen brengen waar ze alles mee hadden kunnen doen en Anneke Twinkel lief op de standaard zag zitten, brak het angst zweet haar uit! Ook al had ik nog niets gezegd over mijn bevindingen…….Anneke durfde echt niets meer met twinkel.Na er een beetje omheen gedraaid te hebben, besloot ik toch te zeggen wat ik dacht en toen vielen bij Anneke alle puzzelstukjes in elkaar! Nu begreep ze alles en viel alles op zijn plaats. Het was nu duidelijk en Anneke was opgelucht dat het niet alleen aan haar had gelegen. Hille kon een tijdlang nog veel met Twinkel doen, maar dat gaat ook niet meer omdat Twinkel Hille ook telkens aanvalt en heel erg bijt. Ondanks alles zijn ze toch stapelgek op hun Twinkel! Twinkel gaat ook NOOIT meer weg en ze nemen haar zoals ze is. Wel hebben ze inmiddels een jonge Rosé Kaketoe genaamd Rocky erbij en met Rocky kunnen ze wel alles doen. Twinkel wordt overal bij betrokken dat wel, maar Twinkel zal Twinkel blijven!

Hermine

foto’s volgen op deze site en op Facebook.

3 reacties op “Edelpapegaai Twinkel. Mijn ervaringen met haar.

  1. Wat een verhaal zeg. Ik krijg er kippenvel van. Ik heb heel veel respect voor de baasjes van Twinkel. Gelukkig weten ze nu waar ze aan toe zijn en nemen ze haar zoals ze is. Ik hoop dat ze op haar manier toch een lief beestje kan zijn en dat ze veel plezier hebben van hun papegaaien.

  2. Lieve Hermine. Zit hier met de tranen in de ogen jouw kant van het verhaal te lezen. Blijft confronterend en het geeft me het gevoel dat ik gefaald heb. Twinkel is bijzonder net als douwe mijn zoon. Douwe heeft ook een lichte vorm van autisme, vandaar dat de puzzelstukjes op zijn plaats vielen toen jij vertelde dat je het gevoel had dat Twinkel ook zo bijzonder is.
    Cynthia bedankt voor je lieve reactie. Wij hebben uitgekeken naar de komst van Twinkel. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om haar van de hand te doen. Af en toe is het erg moeilijk. Je hebt het beste met haar voor maar als dank word je gebeten of nog erger aangevallen. Ik kan haar met goed fatsoen niet eens eten en drinken geven, onder heftig grommen valt ze me echt aan. Soms hangt ze in de mouw van mijn jas of trui soms in mijn arm. Hille kan haar nog van de kooi op de ring zetten maar terug naar de kooi pakt ze hem ook bij het afstappen. Wij willen haar een goed leven geven. Moet er niet aan denken wat er bij een ander met haar zou gebeuren. Misschien zou ze steeds een ander baasje krijgen. Nee ze verdient het beste. Zij kan er niets aan doen, een bijzonder kind leer je ook mee om te gaan en ze te begrijpen, zo ook Twinkel. En Rocky heerlijk. Een vogel die echt speelt en knuffelt.

    Liefs anneke

  3. Ik heb ook een edel popje en later ook een mannetje gekocht. Maar een popje als 1e papegaai is op 2 na moeilijkste soort. Maar als je genoeg gelezen hebt over opvoeding en evt een hulp lijn hebt wordt het beloont met een super zacht lief zorgzaam popje. Maar de weg ernaar toe was lastig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *