Edelpapegaai Twinkel. De rooie Rakker!

Augustus 2012 mochten wij eindelijk onze Twinkel ( edelpapegaai pop ) halen. Lang op gewacht en meer dan welkom in ons gezin. Ons gezin bestaat uit een hondje Jochem ( welsh corgi ), twee katten (maine coons), twee kinderen ( Laura van 16 en Douwe van 13) en mijn vriend ( Hille) en ik ( Anneke ).
Twinkel was 2 weken langer bij Lorre en Co blijven zitten, vanwege onze vakantie. Een mooie en leuke edel, die helemaal zelfstandig was. Op slag verliefd toen we haar mochten halen, bij de eerste ontmoeting was het meteen duidelijk dat ze een behoorlijke eigen wil had, ze sprong daar van de standaard af en ik zou haar oppakken en vasthouden, daar had ze geen zin in, ze wilde naar het hoogste plekje, mijn hoofd, daar had ik geen zin in uiteraard. Thuis aangekomen mocht ze in haar nieuwe kooi en ze begon meteen te eten. Verbazingwekkend in mijn ogen.

Alles ging de eerste 4 á 5 weken goed, ze at goed, zag er goed uit, ging lekker met ons door het huis en mee naar buiten, ze vond het allemaal wel prima. Als ze ’s avonds lekker bij me zat, klom ze het liefst op mijn schouder en als ze moe was hing ze lekker tegen mijn wang aan, schrapende geluidjes te maken. Binnen no time gaf ze kusjes, maar ze had er een hekel aan als ik over haar koppie aaide. We dachten dat komt nog wel met veel geduld. Helaas ging het daarna mis, we konden haar de ene keer wel en de andere keer niet meer op laten stappen. Af en toe beet ze in de vingers dwars door het vel heen, dus niet zoals in het begin zachtjes zodat je haar kon waarschuwen met: Niet bijten Twinkel, of zachtjes Twinkel. Het ging in no time van kwaad tot erger, even bij je op de hand zitten wilde ze niet, Twinkel wilde alleen op je schouder, de kinderen konden eigenlijk nog niets, durfden dat ook niet omdat ze bang waren om gebeten te worden. Ze kwam op je schouder om je gezicht en oren te molesteren, ik werd er zo bang van en wist me nadat ze me in mijn gezicht aanviel geen raad meer. Ik heb toen via internet contact gezocht met een oft andere heropvoeder, echter nooit geen reactie gekregen. Toen de kweker maar gebeld en die heeft me in contact gebracht met “het papegaaienvrouwtje”. Ik heb via de e-mail zo goed mogelijk omschreven wat het probleem was en kreeg dezelfde dag nog bericht van Hermine om te bellen met haar. We hadden een afspraak gemaakt om zodra Hermine ruimte had, Twinkel te brengen om haar eigenlijk te heropvoeden. Want net als ik dacht ook Hermine dat we niet goed gesocialiseerd hadden. In de tijd tot Twinkel terecht kon bij Hermine ben ik bang geworden voor mijn eigen vogel. Na te gaan dat ik met kromsnavels opgegroeid ben en voor geen een dier ( hahaha op spinnen na) bang ben. Het hart klopte me in de keel, maar je wilt contact houden met je dier, als ik haar alleen al haar fruit en lekkernijtje op een schotel aanbood. Ze kwam dan op me af onder veel gegrom en uithalen met haar snavel, af en toe was ze me te snel af en was ik zo erg gebeten door haar dat er dikke ontstekingen kwamen. Ze liet ook niet los, ze hing letterlijk aan haar snavel aan je hand, pols of oor.

Toen ze eindelijk naar Hermine mocht, waren we zo blij, maar ondanks de dagelijkse berichten en foto’s van onze kleine dondersteen, mistten we haar ontzettend. Na circa 10 dagen mochten we haar weer ophalen. Hermine heeft mij haar uit de kooi laten pakken en toen pakte ze me even, maar ik heb haar meteen weer op laten stappen en vanaf dat moment ging het goed. Wij zijn helemaal blij en dankbaar met onze vogel en een kleinere kooi naar huis gegaan. Op advies van Hermine hebben we haar een aantal weken in een kleinere kooi gehad, Hermine dacht net als wij dat ze dan niet zoveel kans had om uit te proberen hoe ze ons de baas kon blijven, bovendien haar eigen kooi is een ara kooi en als ze daar op zat en wij haar erin wilden hebben , dan had ze smoor de gek met ons en liet ons om de kooi heen rennen om maar niet op te hoeven stappen. Of ze stond al grommend naar ons te kijken, en als we haar dan moesten pakken dan was dat echt letterlijk de hele vogel in de handen nemen om haar van de kooi af te krijgen en ondertussen zat Twinkel je vingers tot bloedens toe open te halen. Helaas hadden we zelf niet een kleinere kooi en zou ik 1 kopen, maar onze lieve Hermine kwam al met een aanbod, we konden wel een kooi van haar lenen.

Goed, denk je problemen opgelost, helaas niet…. We kwamen thuis en ik heb Twinkel op de hand gehad, Hille mijn vriend ook nog even. Ik ben met het eten bezig gegaan ( kip uit de oven) heb Twinkel nog voor de gein even mee de keuken ingenomen en naast de grillkip neergezet, zo van als je weer zo raar gaat doen dan eindig je zo hoor. Na het eten zet Hille haar naast me op tafel en ze neemt een aanloop en bijt me als nooit tevoren in de zijkant van mijn hand. Ik had het niet meer, wat was ik bang, het kwam zo uit het niets, zonder aanleiding en dat terwijl het zo goed ging bij Hermine en ons over de dag gezien. Ik dacht ze is vast moe, in de kooi, morgen beginnen we met een schone lei.

De volgende ochtend heeft ze me zo hard in de duim gebeten dat ik haar nu nog steeds niet meer op durf te laten stappen. Hermine maar weer gebeld dat het echt niet goed ging. Ze kwam met het idee, ook vooral voor mijn kinderen, om haar eigen lieve amazone te lenen, een papegaaienruil zouden we doen, zodat mijn kinderen konden ervaren dat het ook anders kon en ze misschien daarna niet meer bang zouden zijn, net als mij en dat we die angst niet meer op Twinkel zouden spiegelen en Twinkel niet onzeker werd door ons en niet meer zou bijten. Heel erg lief, wij blij en dus een aantal weken later was het zover, Twinkel weer mee naar Hermine. Zoals altijd erg gezellig en je raakt niet uitgeklept hahaha. Maar we vonden het zo lief dat ze zoveel vertrouwen in ons had om haar eigen vogel mee te geven. Ik was in de tussentijd gewoon zover dat ik dacht dat ik haar verkeerd op had gevoed, dat ik misschien iets fout had gedaan, maar kon er ook niet opkomen wat dat dan had moeten zijn. Wij zijn met Bo ( de amazone ) en een mooie roze ( hahaha) tas van Hermine met spul voor Bo daarin weer over de afsluitdijk gereden en hebben ondertussen genoten van Bo met zijn gekke geluidjes. Thuis gekomen Bo in de kooi, eten en drinken, echter drinken deed Bo wel maar eten niet ( achteraf gezien normaal, omdat Twinkel een veelvraat is) De tas van Bo uitgepakt, de brief met instructies gelezen voor als Bo begon te hoesten of benauwd te krijgen wat ik moest doen met de medicatie.

Een week hebben we kunnen genieten van Bo, wat een andere vogel. Zo lief, ze moest wel erg aan onze tijden wennen hahaha ’s ochtends half zes was Bo niet op haar best en konden we haar maar beter laten slapen. Maar zo lief voor ons allemaal, ze heeft echt een speciaal plekje in mijn hart gekregen. Net als Hermine en Rai. Na een week moesten we afscheid nemen van Bo maar konden we ons eigen meisje weer halen, wat dan ook wel weer erg fijn was. Bij Hermine ff lekker aan de koffie en gezellig de verhalen uitwisselen ( alsof we dat niet dagelijks hadden gedaan per e-mail incl foto’s) en na veel getwijfel kwam Hermine met het verhaal, goed Anneke, ik had Twinkel hier niet om op te voeden, dus ik heb haar goed kunnen observeren in deze week en het lijkt alsof ze af en toe in haar eigen wereldje zit, dan krijg je even geen contact, dan weer bijt ze uit het niets en dat eten is gewoon niet normaal…..Puzzelstukjes vallen nu in elkaar, ik had af en toe ook zulkiets van, jemig ze lijkt wel autistisch, beetje in haar eigen wereldje en als je dan bij haar bent dat ze gewoon schrikt als je tegen haar praat of dat ze zo in trance is dat ze je niet eens opmerkt. Met andere woorden hier is niets aan te doen, dit is niet door verkeerd opvoeden maar net als bij mensen zijn er ook vogels die als het ware een kronkel in de kop hebben. Tranen van opluchting van mijn kant af. Hermine gaf ons het advies om er nog een vogel bij te nemen, wellicht ziet Twinkel af van die vogel hoe het wel moet, maar dan is er in ieder geval een vogel in huis waar je wel lekker mee kunt knuffelen, ja je leest het goed KNUFFELEN, ook al zijn er veel vogelkenners bij die dat woordje verafschuwen en zeggen dat dat niet goed is, ik doe wat ik denk dat goed is en kijk daarbij naar wat de vogel ook aangeeft te willen en te accepteren. En met Bo hadden we al lekker kunnen knuffelen.
Inmiddels durf ik Twinkel toch weer een beetje te aaien, en uiteraard doe ik nog “ons spelletje” dan zit ze op de bovenkant van de kooi en dan loop ik naar de andere kant, ze ziet me dan niet en dan roep ik: Twinkel waar ben je,….. dan rent ze naar me toe en buigt ze voorover en geef ik haar een dikke kus op de snavel, zonder dat ze bijt ( Hermine heeft zich steeds afgevraagd waarom ik wel het risico wil lopen op een gespleten lip en niet meer mijn hand in haar buurt durf te doen ) ik doe kiekeboe spelletjes met Twinkel en aai haar over haar onderrug en staart tot haar bekkie weer open gaat en ze me wil bijten, maar zo houd ik contact met mijn meissie op mijn manier en dat neemt niemand me af. Ik kan haar voer en waterbak niet eens verschonen of vullen want ze pakt me bijna door de tralies heen onder veel gegrom, maar als mevrouw op de grond loopt loopt ze meteen naar me toe wil bij me zijn. De spelletjes die ik met haar doe, wil ze absoluut niet met Hille of iemand anders doen.

Inmiddels hebben wij er een jonge rozé kaketoe bij, een schat van een beest, handtam en leert snel. Twinkel is er ontzettend jaloers op, ik hoop dat dat op een dag iets beter is, maar sinds dat die kleine rakker er is, is Twinkel toch “anders” . Dat dacht mijn zoon ook, helaas heeft hem dat een litteken op zijn voorhoofd opgeleverd. Hermine heeft ons super geholpen, en ik ben eeuwig dankbaar voor haar advies, hulp maar vooral ook haar vertrouwen.

Twinkel zal niet veranderen, maar na haar eerste logeerpartij bij Hermine, kan ineens mijn vriend echt alles met haar doen, zelfs op de kop aan zijn hand laat ie haar hangen, dat is ons lichtpunt ook, want het arme dier had anders in en op een kooi moeten leven bij ons en op eigen houtje de slaaptijd moeten regelen. Mijn meissie zal nooit weggaan, maar het doet zoveel pijn in mijn hart om te beseffen dat ik haar nooit eens lekker aan kan kruipen omdat ze van het ene op het andere moment je echt goed te grazen neemt.

—–
Liefs van Anneke en de rest van de familie.

2 reacties op “Edelpapegaai Twinkel. De rooie Rakker!

  1. Lieve Hermine,
    Bedankt voor het plaatsen van ons verhaal op je website. Ik hoop dat andere mensen hier wat aan hebben. Helaas gaat met Twinkel en Hille ook niet meer goed. Ze heeft hem gister zijn hele hand kapot gebeten. Ze was onderweg naar de kooi van Rocky voor het eten natuurlijk. Hille laat haar opstappen om terug te zetten en ze gromde en hing met de snavel in zijn hand. Dus af laten stappen en meteen weer op laten stappen zoals je ons geleerd hebt. Aan 5 x toe heeft ze Hille te grazen genomen. Toen heeft Hille de kooi maar dicht gedaan. Hij was er echt mee aan. Hij heeft erg diepe wonden. Ik hoop dat het eenmalig was. Onze rooie rakker is zich volgens mij van geen kwaad bewust. Doe de groetjes aan Rai en pas goed op jullie zelf. Tot snel.

    Liefs anneke

  2. Hallo lieve edel eigenaren, ik heb ook aan den lijve ondervonden dat edeldames een geheel eigen wil/zin/…… hebben. Deze dame moet je heel goed leren lezen heb ik gemerkt, naar haar ogen kijken is het allerbelangrijkst. En wat zo moeilijk is(na vele beten achter gekomen) Jij als bazin/baas(eigenaar/esse) moet evenwichtig zijn. Ben je dat niet, moe of juist heel vrolijk of serieus, dat werkt niet, Eerst even ademhalen en jezelf zijn dan kan je alles met deze prachtige vogel,ze pikt niks en het lijkt inderdaad alsof het uit het niets komt, maar niks is minder waar. zij eist alle aandacht zoals ze dat in de natuur ook krijgt en toen ik dat door kreeg ben ik niet meer gebeten. Mijn Elvi komt helaas ook nog uit een hele nare situatie, is in een schuur gezet waar wij haar met -13 uit gehaald hebben,geen voer bevroren water enz…. Geef niet op, kijk heeeel goed en laat haar met rust als je dat zelf niet hebt, dat is mijn advies. Zij kan jou wel heel veel rust geven als je haar laat gaan. Veel succes en liefs met deze edeldame. Natasja.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *