Pepper een hartverscheurend verhaal

Bij deze het 1ste deel van het verhaal van Pepper geschreven door haar bazinnetje Marga. Er volgt meer met een “Happy End”!
Thiely en Marga bedankt!
Hermine

Hallo

We beginnen vandaag met het verhaal van Pepper. Omdat er veel nieuwe mensen mee lezen maken we een korte terugblik .En gaan verder tot aan de dag van vandaag.

Om even terug te gaan in de tijd hoe het allemaal begon . Pepper is bij ons gekomen toen hij 12 weken oud was .En in het begin ging alles goed tot Pepper begon te vliegen. Er was afgesproken dat door de eigenaar van de dierenwinkel ,de eerste keer de vleugels zouden worden gekortwiekt . Door hem zelf zodat wij ook konden zien hoe het gedaan moest worden, indien we dat zelf wilde gaan doen in de toekomst.

En daar is alle ellende begonnen na 2 weken zagen we dat Pepper iedere keer bloed aan zijn lijf had en dat hij aan zijn veren begon te plukken. Tot op een dag hij er zo erg uit zag dat we besloten om naar de dierenarts te gaan . Deze zei dat het gewoon een stressvogel was en we kregen wat druppeltjes mee.

De volgende dag zat hij stil en in elkaar gedoken op zijn stok en namen we contact op met Thiely , zij kwam kijken en schrok van zijn toestand, op haar advies namen we contact op met Hedwig v.d Horst . We konden na de situatie uitgelegd te hebben ,meteen bij haar terecht . En maar goed ook want anders had Pepper niet meer geleefd.

Ze heeft hem gelijk daar gehouden en hem gelukkig er weer bovenop gekregen, door dat Pepper te vlug en te kort was gewiekt waren de uiteinde van zijn pennen in zijn vel gaan steken en werden wondjes veroorzaakt en door de pijn ging Pepper ook daardoor aan zijn veren plukken . Wat nog meer wondjes veroorzaakte aan zijn vleugels.

Na een tijdje toen het genezen was kwamen er nieuwe veren door en leek het erop dat alles goed kwam. Maar  helaas Pepper ging weer plukken aan zijn vleugels .We zagen toen wel dat de veren raar door kwamen ze leken gedraaid eruit te komen . Waardoor de veren naar buiten gingen staan en daar had hij weer last van . Toen maar een nek kraag om  gedaan. Maar door allerlei bewegingen kon hij er toch bij . Dan maar met een plastic kraag er omheen ,maar ook hier was hij zo lenig om er toch weer bij te kunnen komen .Zelf met behulp van de oude kraag een nieuwe gemaakt van de deksel van een frituuremmer deze was steviger en stugger zodat deze niet meegaf met zijn bewegingen.

Na een tijdje weer de kap af gedaan. Pepper zat weer prachtig in zijn veren tot hij de rui in ging . En de ellende weer begon , we waren radeloos . Het was zielig om hem zo te zien lijden en we hebben van alles geprobeerd : medicijnen kragen speelgoed en noem maar op

Pepper verviel steeds in zijn oude gewoontes hij bleef plukken!. Ondertussen al eens met Thiely erover gehad om er een 2e grijze roodstaart erbij te nemen, misschien dat dit een oplossing kon zijn . En op een dag kreeg ik een mailtje van Thiely dat er iemand was die zijn grijsje met veel pijn en verdriet weg wou doen i.v.m tijdgebrek. We hebben meteen contact opgenomen met de eigenaar en ook afgesproken dat we het graag wilde proberen zowel voor Pepper als voor Dokus .Het klikte vanaf de eerste dag . Ze hebben niet gevochten ,maar elkaar natuurlijk wel even afgetast .Maar op een lieve manier en ieder had zijn eigen plekje in de kooi en het bleef goed gaan.

Pepper had geen tijd meer om te plukken want die moest Dokus in de gaten houden ,dus we waren zeer optimistisch en Pepper nam ook gewoontes van Dokus over b.v het poetsen en verzorgen van de veren .

Toch bleven er de problemen met de groei van de veren ,die bleven er maar raar terug komen en gedraaid en niet glad langs zijn lijf maar staken er echt naar de zijkant uit.

Daar had hij weer last van en zeker als ze er helemaal uit waren .Hij stootte deze regelmatig bij het klimmen tegen de tralies . En vaak liep dit uit op afbreken of beschadigen van die pennen .Pepper werd ook steeds agressiever naar ons toe en wilde niet meer op de hand of uit de kooi. Je zag dat hij niet lekker in zijn vel zat en er ook veel last van had . Met het doorkomen en het verliezen van de bewuste pennen had hij pijn. Dus toch maar weer met Hedwig contact opgenomen en ook zij zag wel dat hij er erg veel last van had .

Een optie was om 2 jaar een kraag om te doen en de bewuste pennen er weer uit te trekken .Dit wilde we Pepper niet meer aan doen en ook omdat ze niet kon garanderen dat het dan wel goed zou komen. Zelf hadden we erover na gedacht om als er niets meer zou zijn om hem te helpen dit gedeelte van zijn vleugel te laten amputeren zodat het gebied wat steeds die ellende veroorzaakte werd weg genomen.

Hedwig had nog een andere optie namelijk om de veer follikels operatief te verwijderen dan zouden er ook geen nieuwe veren meer doorkomen. Alleen was er wel een risico dat de naast gelegen veer follikels werden beschadigd. En ook wilde ze nog eens met een Dermatoloog uit de dierenkliniek van Utrecht contact opnemen ,want bij kleinere parkieten werden wel eens de veer follikels dicht gebrand Ze wilde wel eens weten of dit ook een mogelijkheid was om dit bij een papegaai te doen.

We hebben toen besloten om dit inderdaad eens na te laten vragen en ondertussen had ze weer de vervelende pennen getrokken om verdere irritatie te voorkomen. Na 2 weken werden we gebeld dat dit nog niet eerder was gedaan en dan moesten we eerst naar de vogelafdeling gaan om daar Pepper eerst te laten bekijken . Pas dan konden we met toestemming van hun ,doorgestuurd worden naar de dermatoloog. En dan was nog de vraag of hij het wel wilde en kon doen.

Omdat Pepper nog stressgevoelig was hebben we besloten om dit niet te doen want dan was het weer enkele keren naar Utrecht . En dan was het nog maar met de vraag of ze hem konden helpen . Daarom besloten we om met Hedwig verder te gaan en het operatief te laten weg halen. We hebben zoveel vertrouwen in haar dat voor ons dat het beste gevoel gaf om Pepper te helpen. We zouden ongeveer na 6 weken als de nieuwe veren waren doorgekomen bellen om een afspraak te maken.

Op een goede dag was ik met iemand in gesprek over haar hond en zij was niet tevreden over een dierenarts waar zij kwam. Met onze hond hadden we ook problemen gehad met die dierenarts en we adviseerde haar om eens naar degene te gaan . Ik liet haar de site zien en zag tegelijk dat hij ook een specialisatie had in dermatologie . Dus ik nam telefonisch contact met hem op en legde hem de zaak uit van Pepper .Hij had wel eens papegaaien behandeld maar deze kwamen weinig in zijn praktijk voor .Hedwig was hem wel bekend vanuit zijn studietijd.

Met hem afgesproken dat ik Hedwig zou bellen en dat zij dan contact met hem zou opnemen . Zo zou ze hem op een eigen manier kunnen vertellen wat het idee achter een operatie zou zijn. Ze kon precies vertellen wat ze precies bedoelde met de behandeling van Pepper .Het idee de veer follikels dicht te branden en welke apparatuur daar voor nodig was.

Na 1 week werd ik gebeld door Hedwig en die zei dat ik dus bij hem met een gerust hart onze Pepper kon laten behandelen .En dat hij het wel wilde doen ook al had hij dit nog nooit eerder bij een papegaai gedaan. Zoals ik al eerder zei hij had onze hond ook zeer goed behandeld en ook in hem hadden we een goed vertrouwen, dus met bibberende knieën daar naar toe.

Pepper werd onder narcose gebracht en er werden in totaal 5 pennen verwijderd die afwijkend waren en dicht gebrand .Pepper was een beetje sloom toen we hem mee terug namen ,maar na een uurtje zat hij al weer fluitend en kletsend op zijn stok en nergens geen last van.

We zagen hem met de dag gelukkiger worden . Je zult wel denken hoe kun je dat nu aan een vogel zien? Na jaren die ellende te hebben meegemaakt zie je en merk je aan allerlei kleine dingen dat deze vogel fijner in zijn vel zit .En geen last meer had van die vervelende pennen.

Na 4 weken moesten we op controle komen. Er kwamen geen nieuwe pennen meer door en alles zag er netjes en gezond uit. Ook de dierenarts was zeer tevreden . Hij zag hier nieuwe kansen voor vogels die hier ook last van hebben en waar andere methodes geen resultaat geven. Inmiddels zijn we 8 weken verder en Pepper laat zijn veren dek met rust . En komt weer netjes terug in de veren, uitgezonderd op dat stukje vleugel dan, maar hij begint er weer uit te zien als een echte grijze roodstaart . En met trots zegt hij ook iedere keer ’Wauw peppertje mooi meisje he’ .

Ik hoop dat dit ook in de toekomst zo zal blijven ,maar ik wilde toch deze ingreep met jullie delen. Sommige zullen er misschien niet mee eens zijn. Maar dat kan me eigenlijk niet zoveel schelen. Voor ons was het dat we wilden dat Pepper goed in zijn vel zat en een gelukkig en pijnloos leven kon leiden .

We hebben allerlei methodes toegepast en die hadden tot nu toe niet geholpen .En misschien zijn er mensen bij die met dit zelfde probleem zitten. En ook vinden dat hun vogel geholpen moet worden . En dat dit misschien dan voor hun ook een mogelijkheid kan zijn om hem te helpen.

Mochten er mensen zijn die er nog vragen of opmerkingen over hebben dan ben ik altijd bereid om hun verdere informatie te geven.

Groetjes Marga Joosten en een gelukkige Pepper

Één reactie op “Pepper een hartverscheurend verhaal

  1. hallo
    onze grijze roodstaart papegaai heeft volgens mij het zelfde als pepper ,ik herken er erg veel in
    onze elmo was 3maanden toen we hem lieten kort wieken door een dierenarts
    dit is verkeerd gebeurt ( te kort ) waardoor hij zich zelf ging plukken , zelf zijn rode staart moest eraan geloven
    na een koker en een kraag om gedaan te hebben hoopte we dat hij zou stoppen nou niet dus , hij bleef erbij kunnen net als pepper , dus op naar een vogelarts in amsterdam , wij wonen in julianadorp dus dat is best een eindje rijden , we zijn daar een aantal keer geweest en er werd besloten om zijn veren pennen die beschadigd zijn te laten trekken in 2 keer , na 6 weken tussen poses , nu met koker en nekkraag probeert hij nog steeds te plukken , nu wil de vogelarts een biop laten doen bij elmo om te kijken of hij misschien ergen s een allergie voor heeft , hij heeft ook afwijkende veren , over een week moeten we daar weer heen om dit uit te laten voeren , ik ga dit verhaal over pepper haar toch even voor leggen .
    heel erg bedankt voor jullie verhaal , ik hoop dat het onze elmo ook kan helpen
    groetjes gerrit en annemieke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *