Grijze roodstaart Mickey. Deel 2

Zo kwam in oktober het telefoontje van het bazinnetje van Mickey ( nu weer even Mik genoemd) Ze hadden het er met de hele familie over gehad en wilden toch meer met Mik kunnen gaan doen, hem een fijner en leuker leven geven en ook voor de familie zou het veel en veel leuker zijn dachten ze. Hem overal mee naar toe kunnen nemen, misschien zelfs wel kriebelen en Mik bij de kids op schoot zetten zodat die misschien met Mik in de toekomst ook echt wat konden doen zonder gebeten te worden.

Ik had die maand al 2 probleemvogels, dus moesten ze wachten tot november. Geen probleem dus. Oeps…..voor het eerst zag ik er echt tegenop om een probleemvogel in huis te nemen! Ik zag het eerlijk gezegd ook niet zitten omdat ik stiekem een beetje angst voor de aanvallen van Mik had, maar toch zei ik Ja! En Mik werd gebracht, nu in een reiskooitje gelukkig. Gek eigenlijk dat ik de grootste Ara’s zo uit de kooi op laat stappen, een vreselijk bijtende groot uitgevallen Triton kaketoe uit de kooi haal, mijn handen dan letterlijk open liggen ,ik dan geen enkele angst heb en voor zo’n miezerig nog geen pond wegende grijze roodstaart angst heb…….Waarom weet ik ook niet, het was gewoon zo. Misschien ook de angst om te falen bij deze fel bijtende vogel? Mik werd dus gebracht en de hele familie was weer mee, Opa, Oma, de twee kinderen en de baas en het bazinnetje. Hartstikke leuke en gezellige mensen en de dag vloog om zo zaten wij te kakelen. Mik intussen in zijn tijdelijke nieuwe “Heropvoed kooi”gezet, was lekker veilig grinnik. Wederom de familie uitgezwaaid en op hun hart gedrukt dat ik elke dag contact met ze opneem over alle vorderingen MET foto’s natuurlijk, want dat doe ik altijd.

 

Klik op ‘meer’ voor het complete verhaal.

Zo was ik alleen met Mik en hij keek me argwanend aan met zijn kraaloogjes. Ik zei, “Mik, de 1ste dag mag je lekker bijkomen van de reis” Maar morgen………….gaan we aan de slag!

De volgende dag zijn Mik en ik begonnen en gek maar waar…………ik had geen enkele angst! Gelukkig niet, anders zou ik er niet eens aan kunnen of mogen beginnen, wetende hoe slim deze diertjes zijn ,zien en voelen als je angst hebt. Ik had verwachte dat Mik weer hysterische aanvallen zou gaan krijgen, maar dat kreeg hij niet. Hij was eerder heel angstig en onzeker. Nu wist ik al dat Mik jaren en jaren niet uit zijn kooi was geweest, ondanks dat hij als baby bij de familie is gekomen en zelfs nog deels met pap is gevoerd door hen. Zo zie je maar weer dat het niets , maar dan ook niets zegt als je een gaai nog pap hebt gevoerd, het kan op elke leeftijd van de gaai misgaan helaas. ( ik ben een voorstander van een zelfstandig etende vogel voor hij/zij mee mag) Ik heb ook oudere vogels heropgevoed die al meer dan 20 jaar waren en ook daar gaat het heropvoeden heel goed mee! Meestal begint de ellende als de vogel volwassen wordt en niet meer het koddige baby’tje. Dan kan het gebeuren dat zo’n vogel zomaar een keer bijt! Is normaal, het hoort bij het volwassen worden en het grenzen verleggen. De hormonen gaan werken en door die ene beet heeft het vertrouwen van baas of bazinnetje een flinke knauw gekregen waardoor ze de vogel NA de beet anders gaan benaderen en daar begint het fout te gaan! Zo wordt ook de vogel angstig en onrustig door de vaak angstige en andere benadering van hun baasje. Zo komen vogel en baasje in een vicieuze cirkel terecht en dat terwijl het echt niet nodig is als je maar op tijd bij iemand aan de bel trekt en hulp zoekt. Zo voorkom je een hoop narigheid en een eenzame opsluiting van de vogel die soms wel 10 jaar duurt of heeft geduurd!

Mik moest ik dag 1 letterlijk uit de kooi pakken anders had ik nu nog voor de kooi gestaan denk ik. Er staat en stond een behoorlijke kop op Mik! Toch hebben we de 1ste dag best al vorderingen gemaakt. Zo bleef hij al even keurig op de kooi zitten en als ik langs hem liep of iets van de kooi pakte, viel hij niet meteen meer aan. Hij was denk ik echt overdonderd, je zag hem denken…………hoe haalt zij het in haar hoofd om MIJ zomaar uit de kooi te pakken zonder dat Ik er zin in heb!…..( geintje, maar zo keek hij echt!) Elke dag ging het beter en beter en ik stuurde de vorderingen en foto’s dagelijks door naar het thuisfront, die hun ogen niet konden geloven, hun Mickey stapte op ZONDER te bijten en dat ZO snel? Mik stapte nu zonder morren en zonder bijten op de hand omdat hij het stiekem toch wel heel erg leuk vond allemaal. Het was toch wel spannend en vooral leuk om mee naar de keuken te mogen en mee onder de douche wat hem de 1ste paar keer een paniek aanval bezorgde. Maar na 2 keer douchen vond Mik het toch wel erg lekker en bleef keurig op de douche stok of standaard zitten en liet het water gewillig over zijn stoffige lijfje lopen. Na het douchen is het tijd om lekker GEK te doen! Eerst lekker uitschudden wat ik met een hoop humor in mijn stem breng, daarna alles wat veilig is even “voelen”in de badkamer en als laatste gekke bekken trekken voor de spiegel wat ze al snel ( bij mij althans) al leuk ervaren. Heeft u een papegaai wel eens echt een gekke bek zien trekken? Laat hem eens aan een stukje watten “proeven”…..doet hij niet hoor want als het watje te dichtbij komt voelt hij al dat dit niet zijn ding is, proeft hij toch…………trekt hij een gekke bek grinnik.

Mik ging mee naar buiten omdat het weer het nog toeliet, mocht mee op de kinderwagen en was de hele dag bij en met mij. Ik heb Mik geleerd om in een nachtkooitje te slapen en daar reageerde hij meteen goed op. Hij wist al snel wanneer het “Bedtijd”was en begon al te gapen als het tijd was! 10 tot 12 uur slaap hebben de vogels wel nodig en zeker als ze zo hard moeten werken in de tijd dat ze bij mij zijn! Hun hele wereld staat ineens op zijn kop en dat moeten ze allemaal even verwerken natuurlijk. Aan het einde van de laatste week kon ik hem overal kriebelen! Iets wat Ik niet verwacht had! Zat hij lekker met mij tv te kijken of schoot, bleek hij over een flinke dosis humor te beschikken, speelde hij met speeltjes uit mijn mond ( ze foto’s) Kon ik hem op zijn rug leggen, hem op de vreemdste en raarste plekken neerzetten zonder dat hij angstig en onzeker werd. Hij had mij volkomen in vertrouwen genomen en ik hem. Hij voelde en wist dat ik hem nooit in gevaar zou brengen en alleen het aller, aller beste voor hem wilde! Dit alles gaat uiteraard niet vanzelf, hier heb je heel erg veel geduld, liefde en doorzettingsvermogen voor nodig! Om dit met zo’n angstige, felle bijter te realiseren moet je de gaai heel veel liefde geven, maar ook doorzetten als het een dag niet zo goed gaat want ook met het heropvoeden heb je goede en slechte dagen! Dat kan omdat de vogel zijn /haar dag niet heeft of je zit zelf niet zo lekker in je velletje, is dit laatste het geval neem ik die dag een stap terug maar doe wel de basis oefeningen. Want ze voelen het als je niet goed in je velletje zit en kunnen daar gebruik en zelfs misbruik van maken! Ook moet je blijven opvoeden en zeker streng doch rechtvaardig blijven! Denk nu niet dat ik er zonder kleerscheuren vanaf ben gekomen hoor! NEE, echt niet! Mik heeft mij de 1ste dagen flink te pakken gehad en er was bijna geen plekje op mijn handen waar geen wond of pleister zat en ook na een week kon hij af en toe weer zo’n bijt bui hebben, maar wat wil je in zo’n korte tijd? En bijten NERGEER IK NIET! WANT BIJTEN MAG GEWOONWEG NIET BIJ MIJ!  Na 2 weken mocht Mickey weer worden gehaald! Van een angstige bijter die al jaren zijn kooi niet was uitgeweest was hij veranderd in een lieve vogel! Maar nu nog bij zijn baasjes, want die moeten verder met Mik en zullen zich aan alle door mij opgestelde regels en huiswerk moeten gaan houden! Doen ze dit niet zou al mijn werk voor niets zijn geweest en zal de vogel meteen weer vervallen in zijn oude bijt gedrag!

Mickey wordt opgehaald en de hele familie was weer mee, erg gezellig want je krijgt toch een band met die mensen. Ik zie nog zo hun gezichten en vooral die van de 2 kinderen dat Mik gewoon op hun zat te wachten op de trainingstandaard! Ik vroeg hun even niet naar hem te kijken maar even rustig te gaan zitten. Daarna vroeg ik aan het bazinnetje die zo vreselijk bang was geworden van Mickey om hem op te laten stappen. Voor veel mensen is het opstappen in het begin erg moeilijk, dus doe ik het voor en help ze daarbij. Ze twijfelde, maar ik zei dat het ok was en ze liet hem opstappen. Dan krijg ik een brok in mijn keel…………want je ziet de trots van het bazinnetje in haar ogen! Je ziet het onthutste koppie van Mickey die heel even achter de oren moest krabben……….want dit was bazinnetje! En daar zat hij bij op de hand, na zoveel jaar! Daarna opstappen bij de baas en zelfs bij de kids! ( met pauzes, want anders wordt het voor de vogel teveel van het goede en zal hij er genoeg van krijgen en dit uiten door eventueel te bijten) Zo zijn we een paar uurtjes samen aan het oefenen gegaan en alles ging prima! Met heel veel info van mij, de info die ze al per mail hadden gekregen en nog de toegezonden 4 A4tjes huiswerk ging de hele familie weer naar huis en weer zwaaide in ze uit. Wel moesten ze mij zo nodig dagelijks op de hoogte houden, per mail of telefoon! Als het goed gaat, maar ook als het fout gaat, liever 10 keer teveel en te vaak  dan 1 keer tekort! Als ze wegrijden loop ik weer naar binnen en hoop dat deze fijne familie nog heel veel leuke jaren met Mickey mogen beleven en dat alles zo blijft gaan zoals ik wil dat het zal gaan…………maar dit is altijd afwachten of ze zich aan de regels en huiswerk blijven houden! Gelukkig bleef het met Mickey op een paar probleempjes na heel, heel goed gaan! En nog gaat het prima!

Hermine

Papegaaienvrouwtje uit Schagen.

Één reactie op “Grijze roodstaart Mickey. Deel 2

  1. Hallo Hermine.

    Ik heb dit in een ruk gelezen,knap van u dat u dat zo voor elkaar hebt gekregen,een papegaai die 10 jaar in zijn kooi hebt gezeten, in zo’n korte tijd helemaal veranderde in een blije en gelukkige papegaai.
    Ik zelf heb ook 4 papegaaien een timneh-edelpapegaai-een rosé kaketoe en een blauw gele ara.
    Mag ik aan u vragen mijn Ara is een heel lieve Gaai,maar een ding blijft zij maar doen, als maar naar me handen bijten.
    Wat kan ik daar aan doen dat zij dat afleerd.
    Als u me geen antwoord wilt geven dan begrijp ik dat ook.Ik val zo maar binnen bij u.
    Maar nog maals ik ben echt onder de indruk wat u gepresteerd hebt met Mickey.
    vriendelijke groeten van Adrie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *