Koos

Soms heb ik als papegaaienvrouwtje het idee dat mensen denken dat ik met een toverstafje iedere probleemvogel kan helpen door de telefoon. Ook al wonen ze in Den Bosch, Den Haag , Makkum of Zwolle. Natuurlijk kan een telefonisch consult helpen en het werkt ook vaak met een paar aanwijzingen van mij. Maar meestal komen de vogels toch bij mij in huis om hun ongewenst ( of dat van hun baasje!) af te leren en dan nog denkt men dat ik er zonder kleerscheuren afkom als ik een “Bijter”in huis krijg en men van mij verwacht dat hij binnen twee weken het bijten is afgeleerd. Dat een “Schreeuwer”binnen twee weken niet meer schreeuwt en een “Plukker”weer keurig in de veren zit. Laat ik u even uit de droom helpen want ook Ik word gebeten als ik de vicieuze cirkel moet doorbreken. Stel dat ik een vogel in huis krijg die niet uit de kooi wil omdat hij bijt als baas of bazin de vogel uit de kooi probeert te halen. ( wat een veel voorkomend probleem en “normaal”? is) Moet ik dan wachten en blijven wachten tot meneer of mevrouw uit zichzelf uit de kooi komt? Nee! Ik moet de cirkel doorbreken en de vogel toch een keer uit de kooi halen. Dus loop ik een paar flinke beten op, maar de vogel is uit de kooi en nu kan ik met de therapie beginnen.( had ik maar aandelen in” Hansaplast pleisters”. De cirkel is doorbroken en de vogel leert beetje bij beetje weer vertrouwen in zichzelf en in de mens te krijgen. Binnen drie dagen gaat de vogel mee onder de douche en is het bijtgedrag naar mij over. Zo ook met schreeuwers, ook dat kost mij veel energie en doorzettingsvermogen! Maar het belangrijkste is dat als de vogel weer wordt opgehaald, de twee A 4tjes die ik als huiswerk meegeef zeer goed blijven worden uitgevoerd. Ook het dagdeel wat ik samen met baas of bazin besteed bij het ophalen om oefeningen te doen is echt nodig! Anders zou al het werk en tijd wat ik in de probleemvogel gestoken heb binnen korte tijd teniet gedaan worden en vervalt de vogel weer in zijn oude gewoonte. Gelukkig heb ik dat tot nu toe nog niet meegemaakt. Wel dat ik soms een ochtend of middag naar de mensen toe ga als ze het idee hebben weer vast te lopen. Dan werkt een bezoekje aan huis ook heel goed. Is nog gezellig ook, kopje koffie en de vogel erbij !

Ook met mijn eigen vogels gaat het heus niet altijd supergoed! Want ook Ik maak nog steeds fouten ( ben ook maar een mens) Zo is Tommie mijn bonte boertje vorige winter bijna verdronken in een emmer ( ijskoude) sop! Ik was aan het stofzuigen bij de kippies en ( stom) er stond nog een emmer met schoonmaakmiddel, die ik natuurlijk op had moeten ruimen) ik dacht ineens “waar komt al dat water vandaan?” Ja ze gaan vaak in hun drinkbak zitten als ik stofzuig ( bekend he?) maar het was wel erg veel water, door het geluid van de stofzuiger hoorde ik verder niets. Tot ik om keek en Tommie voor zijn leven zag watertrappelen …..pffffff, schrik, hart sloeg op hol, stofzuiger uit en Tommie meteen onder de douche gezet, afgedroogd en warm gehouden. Tommie was helemaal van slag en ik dacht nog, “Jeetje, ze heeft zeepsop binnengekregen” maar Tommie is er zonder kleerscheuren vanaf gekomen gelukkig.

Tommie is altijd de pineut helaas. Zo heeft ze ook twee keer in een hondenbek mogen verblijven voor een gelukkig korte tijd! ( wel moest ik het hondenkwijl van haar afvegen) Omdat ik altijd met de “kippies”in en op de kinderwagen ga wandelen en meer aan de praat gehouden word dan ik loop en omdat ook de twee Jack Russels meegaan, zijn mijn kippies gewend aan honden. Maar je hebt ook grotere honden dan een Jack Russel! Deze grote honden vinden het net als andere honden bijzonder interessant om vogels te zien en het wordt nog leuker als ze met de vleugels gaan fladderen. Helaas kunnen deze honden met hun kop boven mijn wagen uitsteken en zo werd Tommie dus letterlijk van de wagen gehapt….. ik ben al erg vlug en kan lopen als een haas, dit keer overtrof ik mezelf! Zo snel ben ik nog nooit geweest, greep de hond bij de hals deze liet niet los, dus heb ik heb echt een klap moeten geven voor hij MIJN Tommie losliet! En ik sla nooit dieren!! Maar ik kon niet anders! Ik word inwendig boos op de eigenaren van deze honden. Ze staan erbij en kijken erna……lekker hoor. Mijn “Kippies”zitten keurig op de wagen en zij dienen er zorg voor te dragen dat hun hond uit mijn buurt blijft! Ik slik mijn boosheid in, maar kan een vinnige blik toch niet nalaten .Tommie is daarna niet meer zo gecharmeerd van grote vreemde honden en dus sprong ze een keer van de wagen toen er een grote hondenkop naderde en ook toen zat ze even in de knel. Deze keer was het mijn schuld en bood ik excuses aan.

Ja, hoe dom kan ook ik als papegaaienvrouwtje zijn. Zo ook met Bert de ara. Ik had Bert net een paar weken en hij was gekortwiekt. Ik had al een paar keer veilig gelopen met Bert op de kinderwagen, daar waar geen verkeer is. Het ging zo goed dat ik dacht, ik ga de stad met ze in ( de rest was ook mee) zo gedacht zo gedaan. Het ging geweldig! Bert genoot met volle teugen en ook van de auto’s, brommers en andere vreemde dingen werd ze warm nog koud van. Ik sta met een paar jongetjes bij een school te praten, toen Bert ineens uit het niets opsteeg! Ik weet nog dat ik dacht “Wauw, wat een prachtig gezicht!”die mooie kleuren als ze vliegen, geweldig! Plots drong het echt tot me door, Bert vloog! Ze vloog weg………. Over een heel druk kruispunt en ik dacht, dat redt ze nooit, ze kan niet vliegen!? Maar Bert vloog het drukke kruispunt over en ik schreeuwde naar die jongetjes “BLIJF BIJ DE WAGEN!” en ik vloog ( ook) zonder te kijken het kruispunt over en zag Bert op opstap hoogte in een boom bij het postkantoor zitten pfffffffffffff. Ik heb Bert onder mij arm genomen en niet meer op de wagen gezet. Thuis gekomen keek ik even heel goed naar de vleugels van Bert. Zo lang waren ze niet! Maar klaarblijkelijk toch te lang voor Bert, wat een kracht bezitten die vogels!

Hier weer even een verhaaltje over Koos de Rosé kaketoe, waar ik al een keer aan huis was geweest omdat dochterlief doodsbang was voor dit kleine vogeltje en dat vogeltje was haar vogel. Dochterlief zou op zichzelf gaan wonen, dus kreeg ik van de moeder een noodkreet. Of ik alsjeblieft wilde helpen, want Koos krijste en krijste, was agressief! Want hij beet kei en kei hard. Dochterlief durfde niets met Koos, maar hij moest en zou toch met haar mee als ze haar nieuwe woning zou gaan betrekken. De eerste keer dat ik kennis maakte met de familie was dus bij hen thuis. Binnen een paar minuten had ik de situatie al door, moeder maakte de dienst uit, knuffelde Koos aan een stuk door en verwende Koos tot in de grond. Dochterlief stond op afstand alles aan te kijken en bleef in de keuken staan. Ik ging naar Koos toe, sprak hem even lief toe en Koos stapte netjes op mijn hand. Niks geen bijten. Koos ging bij mij op schoot en ik wist dat er met Koos niets aan de hand was, maar met het gezin en de situatie. Na een kopje koffie vroeg ik dochterlief of ze er even bij wilde komen, omdat ik er toch voor HAAR was! Ze twijfelde, stak nog een sigaret op en kwam uiteindelijk bij ons zitten. We hebben samen met pauzes ongeveer anderhalf uur oefeningen gedaan, op en af stappen op de juiste manier, dus duim op pootje leggen! Heen en weer keuken gelopen, voor de spiegel gestaan en ga zo maar door. Ik vroeg haar Koos mee naar boven te nemen alsof het de normaalste zaak van de wereld was ( is het ook, maar voor haar niet) Ze heeft het gedaan, maar toen we weer beneden waren barstte ze in tranen uit en het angstzweet stond haar op de rug. Dus dochterlief even getroost en gezegd dat ze het heel goed gedaan had. Een stemmetje in mij zei dat ik Koos terug zou zien en wel bij mij thuis. En zo geschiedde het, Koos kwam in therapie, maar had Koos therapie nodig? Ik had afgesproken, zoals ik altijd doe, dat ik meteen zou bellen als ik er geen heil in zou zien, wat ook wel eens gebeurt of als ik zou vinden dat er niets met Koos aan de hand was. Nou Koos kon krijsen hoor! Het is dat hij nog net niet kon kwijlen als een hond anders zou hij dat zeker gedaan hebben als ik een hap eten in mijn mond stopte. Des te meer reden voor mij om extra aandacht aan mijn bord en eten te besteden. Dus praatte ik van mmmmmm, goh, wat is dit lekker! Zonder ook enige aandacht aan de kaketoe te schenken en Koos krijste en krijste door, hing aan 1 nagel aan de zijkant van de kooi om zich zo lang mogelijk te maken grinnik. Na het eten alles opruimen en Koos was nog steeds lucht voor mij. Op de momenten dat hij stil was ging ik naar hem toe, maar gaf hem niets lekkers! Dat doe ik namelijk nooit! Alle trainingen die ik met probleemvogels doe los ik op met mijn stem, gelaatsuitdrukking en lichaamstaal. Ik ben van mening dat het steeds geven van iets “Lekkers” als de vogel het goed doet,het meestal bijters worden, tenminste dat is mijn ervaring. Ik heb jarenlang dressuur gereden op een behoorlijk hoog niveau en wel met een Fries! Dit paardenras was zeker zo’n 10 jaar geleden zeker geen paard om Z 1 mee te rijden. Maar ik had een super Fries! We hebben het samen voor elkaar gekregen en nog steeds ben ik daar apetrots op! Maar ook met paarden moet je heel erg oppassen met het telkens geven van iets lekker van de hand als je in de stal bent. Heb je per ongeluk niets in de hand, kun je een lelijke beet krijgen en een zeer afkeurende blik van je paard .Beter is het in mijn ogen en ervaring een versnapering te geven wanneer het ons uitkomt! Geen bijtende papegaaien en ook geen bijtende paarden. Daarbij gebruik ik ook nog eens altijd hetzelfde bakje wat de papegaaien herkennen en zo weten dat als ik dat speciale bakje niet in mijn handen heb er ook niets te verwachten is!

Maar laat ik even bij Koos blijven want ik dwaal af merk ik. Koos wist binnen 2 dagen dat er in ieder geval van tafel niets van mij te verwachten was en gaf het gebedel op. Stap 1 overwonnen. Probleem 2, Koos beet volgens zeggen kei en kei hard, was agressief etc. Ik kan u vertellen dat ik tot nu toe nog geen agressieve vogel heb meegemaakt, wel angstige en onzekere vogels. Ook Koos was een onzekere kaketoe geworden door de angst van het bazinnetje en het teveel vertroetelen van moeders! Want Koos kroop het liefst IN haar en niet omdat hij het geknuffel nou zo leuk vond, maar omdat hij erg onzeker was geworden. Koos heeft mij niet 1 keer gebeten! Hij probeerde het wel uiteraard, maar met een “NEE, NIET BIJTEN”en mijn overredingskracht wat Koos goed voelde en ook voelde Koos dondersgoed dat een beet mij helemaal niets uitmaakte, dat ik compleet relaxt bleef en altijd blijf en dat Ik de dienst uitmaakte en niet hij! Dus ook het bijten, wat niet eens aan de orde was. Bij mij was zo probleem 2 uit de wereld. Wat klinkt dit allemaal makkelijk he? Maar zo makkelijk kan het zijn,geloof me! Dus Koos ging overal mee naar toe, ging mee met de andere gaaien op de kinderwagen en Koos was door dit alles zo overrompeld dat hij alles als normaal ging beschouwen en het is ook normaal! Na ongeveer 10 dagen heb ik moeder gebeld en gezegd dat Koos gehaald kon worden, maar dat dochterlief echt mee moest komen als Koos zou worden gehaald. Zo geschiedde en zo kon ik bij mij thuis met dochterlief aan de slag ( moeder een beetje op de achtergrond proberen te houden hihi) Dochterlief had het angstzweet alweer onder de oksels staan……maar moest er toch aan geloven! Hup Koos mee naar buiten, hem op de vreemdste plekken op en af laten stappen, hem op de kinderwagen zetten en er ook mee lopen! Het ging goed. Ik had expres 1 ding niet gedaan, dat was Koos op de fiets ( mand) zetten en ermee gaan fietsen. Deze eer had ik aan dochterlief overgelaten. ( gemeen he?) Maar wat schetste mijn verbazing! Dochterlief zette Koos op de opstapstok op de fiets, liep voor de veiligheid een stukje en fietste met Koos weg! Als laatste de “Enge douche” Koos wilde niet onder de douche en vond het eng………Nee, bazinnetje vond het eng om Koos te douchen. Bij mij vond Koos het heerlijk onder de douche ( elke dag!) Gewoon op een douche stok, na het eerst uit te hebben geprobeerd door hem op de grond te zetten, omdat ik eerst wil zien hoe een vogel reageert als hij of zij voor het EERST onder een douche wordt gezet. Ze kunnen van de douche stok af springen en zich verwonden, daarom de eerste keer gewoon op de grond. Ook het douchen ging goed met mijn hulp. Met 2 A4tjes huiswerk gingen moeders en dochterlief met Koos de Rosé kaketoe weer richting huis………….maar, ik heb niet het idee dat dochterlief haar huiswerk en oefeningen met Koos elke dag doet en vraag me af hoe het nu met Koos de lieverd is! Altijd heb ik houd ik contact met de baasjes en of bazinnetjes van probleemvogels, maar ook met de mensen die lekker met vakantie gaan en hun Lieveling aan mij toevertrouwen. Van Koos, moeders en dochterlief heb ik niets meer gehoord. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat alles met Koos goed gaat, want het is een super kaketoe en hij is het waard!

Als laatste,dagelijks krijg ik mailtjes en ik beantwoord ze allemaal. Is het probleem in mijn ogen te groot, vraag ik de mensen mij even te bellen en ik doe alles belangeloos, ook al bellen ze de volgende dag weer een uur. Maar nu lieve papegaaien liefhebbers, vraag ik nog niets voor mezelf, maar vraag U een donatie te doen aan het PDD research fonds. Zo wil ik mijn steentje proberen bij te dragen aan het onderzoek om voor deze vreeslijke ziekte een medicijn te laten ontwikkelen zodat de vogels genezen kunnen worden voordat ze letterlijk hun dood tegemoet gaan! Dus als u mij belt, maak een bedrag over op: Bankrekening: 42 94 21 699. Dus HELP ons!

Hermine.

2 reacties op “Koos

  1. Hallo, bent mijn grote hoop! Heb een nu bijna 4 maanden oude rose kaketoe, was 4,5 weken oud, dus gepapt. De laatste tijd begint hij mij te bijten, niet een beetje. Verder kusjes geven, kopje krabben, weet niet op schilderijen mag vliegen of kaften van boeken mag opeten. Zeg ook Rosie niet bijten, mag niet, doe als erg wordt zelfs in kooi. Snap het niet maar weet nu moet ingrijpen. Ik ben de baas, niet zij. Gaat ook wel op rug liggen maar bijt dan zeker, afweersysteem. Weet echt niet wat doen en wil een lieve, zotte kaketoe. heb al 2 x ara, een 3 maanden lang, andere 6 maanden lang gepapt en verzorgd, nooit die bijtreactie gehad. Help aub!!!!

  2. Leuk verhaal van Koosje (minder leuk voor hem zelf). Geweldig dat je je zo inzet voor papegaaien!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *