Geen idee of jullie gelachen hebben om het spaghetti, rijst en nasi verhaal!

Geen idee of jullie gelachen hebben om het spaghetti, rijst en nasi verhaal, maar ik in ieder geval op dat moment niet. Nu ik terugblik, ja, nu moet ik er ook om lachen.

Ik maak als papegaaienvrouwtje heel veel mee. Alleen alle mails al die ik dagelijks krijg, sommige zo keurig en correct en sommige zo kortaf. Niks geen hallo of iets dergelijks. Voorbeeld mail: Hij Bijt, wat kan ik eraan doen. Voorbeeld 2: Hij schreeuwt kan je me helpen. Nog eentje toe: ik heb mijn vogel in een dronken bui iets aangedaan,maar weet niet wat! Nu bijt hij mij en wil niets meer van mij weten. Wat moet ik doen? Ik probeer altijd netjes te blijven, maar als ik zo’n botte mail krijg, krijg ik het ook niet voor elkaar om een aardige mail terug te sturen.

Een leuk verhaaltje is het verhaal van Daantje. Daantje is ongeveer 28 jaar oud en is het nieuwe gezin min of meer in de maag gesplitst. Het vorige bazinnetje is de moeder van de huidige bazin en kan door ziekte niet meer voor de grijze roodstaart zorgen. Het ( leuke) gezin is een echt katten en honden gezin en hadden ( hebben) niet veel met vogels. Maar het was moeder beloofd goed voor Daantje te zorgen en dat probeerden ze ook. Want moeder vraagt bijna dagelijks hoe het met Daantje gaat! De mail die ik binnenkreeg was zoals zo vaak een “Noodkreet” die luidde “HELE GEZIN DOOF, HELP ONS!” Ja, als ik zo’n mail krijg vraag ik altijd of de mensen even willen bellen. Er stond wel in de mail dat Daantje aan 1 stuk door krijste en iedereen, ook de kids er knettergek van werden. Ze hadden al van alles geprobeerd en iedereen benaderd waarvan ze dachten dat deze hulp konden bieden. Ook op het punt gestaan om Daantje weg te doen en alle stichtingen benaderd. Gelukkig dat ze eerst mij nog vonden en ik heb Daantje 2 weken in huis gehad. Hoewel ik eerst heb geprobeerd wat aanwijzingen en tips te geven,maar daar wilden ze niets van weten. Ze waren echt wanhopig en dolblij dat Daantje in ieder geval een poosje “Weg was”Rust wilden ze. Want nu konden de kinderen eindelijk weer eens hun huiswerk doen en was de “Stress”even weg. Daantje stond door haar ( heeft ooit eitjes gelegd) krijsgedrag altijd in de gang met een doek over de kooi. Daantje was bij “Moeder”ook nooit uit de kooi geweest en Daantje was volgens de nieuwe baasjes gemeen en agressief. Maar dat was het probleem niet, het krijsgedrag was ondraaglijk.

Zo kwam Daantje dus bij mij in huis. Ik zag meteen dat ze flink geplukt had ondanks dat de borst weer redelijk mooi was, zag ik nog wat pluk plekken en ook aan de kleur van de vleugels dat ze heel erg geplukt had. Maar Daantje was bij mij om het krijsen af te leren en dus was dat voor mij het belangrijkste. Ik heb Daantje meteen op pellets over gezet, omdat Daantje zoals zoveel papegaaien alleen zaad had gegeten.

Het is heel normaal dat een vogel in het begin moet wennen als ze in een andere omgeving terecht komen, hoewel het bij mij meestal niet langer dan een dag duurt. Er zijn meerder vogels en ze voelen zich bij mij heel snel thuis. Bovendien kan ik met (bijna) alle papegaaien lezen en schrijven gelukkig. De tweede dag zat ik te wachten op het krijsen van Daantje, maar ze krijste niet. Ik dacht “KRIJS TOCH!”daar ben je hier toch voor? Ik zat aan tafel lekker te eten en zag wel dat Daantje gewend was iets van tafel te krijgen en ik sloofde mij enorm uit! Zat zelfs in mijn uppie te smakken en zei om de minuut…..mmmm lekker hoor, maar Daantje ging wel van de kooi af en keek mij met smekende ogen aan. ( niet dat IK keek, maar zoiets voel je! Maar krijsen ………now way! Niks niet geen kik. Ik liep van binnen naar buiten, naar boven en weer de kamer in………maar geen gekrijs.. BAH! Daantje praatte gewoon( grinnik) zei telkens “WAT EEN MOOIE KOOIIIIIIIIIIIIIIIIII” dat was het. Fluiten, zich lekker wassen allemaal normaal gedrag. ………( helaas) Ik dacht, ik ga het gezin bellen en zeggen dat Daanje in ieder geval bij mij niet krijste. Dat ze Daantje wel weer op konden halen, ik ben er niet de persoon voor om mensen voor de gek te houden en het doen lijken alsof ik Daantje het krijsen had afgeleerd. Het gezin reageerde zoals ik wel had verwacht. “Jeetje, komt het echt allemaal door ons?”Mijn antwoord was Ja, het zit hem in jullie, maar wat willen jullie? Daantje kan niet op en afstappen, komt bij jullie nooit uit de kooi, heeft nog nooit een douche gezien, is bang van alles,bijt jullie etc , willen jullie dat ik Daantje leer een papegaai te zijn? Een vogel die nergens meer bang van is, niet meer bijt, mee naar buiten kan( op de kinderwagen of fiets) lekker onder de douche kan,niet meer bijt en een echt gezinslid wordt? Dat wilden ze allemaal heel graag. Ik ben dus met Daantje aan de slag gegaan en heb haar binnen tien dagen alles geleerd. Daantje was een voorbeeldige leerling! Ze was zeker niet agressief! ( kom ik bijna nooit tegen) Dus in een zeer korte tijd stapte Daantje keurig op en af, ging mee onder de douche ( wat een verschil in kleur) mee naar buiten, op de kinderwagen at keurig haar pellets en was een super lieve grijze roodstaart!

Ik heb Daantje nog een paar dagen langer gehouden dan nodig was, dit was de wens van de familie. Toen kwam de ophaal dag. Alle kennissen van het gezin hadden gezegd dat het onmogelijk was om deze niet zo jonge vogel weer in het gareel te krijgen. U kunt zicht voorstellen hoe ze keken toen ze Daantje op kwamen halen! Het hele gezin kwam mee en ik heb met hun een paar uur oefeningen gedaan ( met pauzes uiteraard). Met het bazinnetje,baasje en de kinderen en geloof me, ze keken hun ogen uit. Was dit Daantje? De vogel die alles doet zonder te bijten? Ja het was en is Daantje! Het enige wat ik ( expres) nog niet had gedaan was Daantje mee op de fiets te nemen. Deze “Eer”liet ik over aan de jongste zoon van 12. Hij zag het eerst niet zo zitten, was onzeker en toch nog een beetje bang voor het eventuele bijten van Daantje. Ik heb hem uitgelegd dat als Hij net doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is om Daantje voorop de fiets te zetten, Daantje dit ook als normaal zal ervaren en wat ik hoopte………….lukte ook! Hij zette Daantje op mijn ( Roze) fiets…….( vond deze puber niet echt COOL) en fietste met een brede,trotse grijns op zijn koppie met Daantje weg. En Daantje? Die was wederom overrompeld en zat ( nog een beetje ongemakkelijk) op de fietsmand. De frisse wind in en door de vleugels. Daantje krijst thuis niet meer, is een echt gezinslid geworden en IKKE ben blij! Weer een papegaai gered! Ook al is het er maar weer 1 …………..IK ben er onwijs blij mee! Daantje is een supervogel! Wat niet zo leuk is……………………Ik mis die lieve “KIP”

Ps.Ik moet er nog even bijzeggen, dat mensen vaak denken dat als de vogel het bij mij goed doet, hij thuis meteen weer zijn oude gedrag gaat vertonen. Niets is minder waar! Door de oefeningen en de twee A viertjes HUISWERK, gaat het thuis ook meteen veel beter en mocht er iets zijn bellen ze mij of ik kom aan huis en help ze weer op de goede weg.

Hermine.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *